'Mama, al je krullen zijn weg!'

Daphne

Alleenstaande moeder van een dreumes, een drukke baan en dan kanker krijgen. Dat overkwam Daphne. Zij kreeg een jaar geleden de diagnose non-hodgkinlymfoom, nadat ze bij de huisarts was geweest voor ernstige hooikoortsklachten in combinatie met weinig energie, hoesten en benauwdheid. Tussen de onderzoeken in het ziekenhuis door was ze al aan het regelen wie haar dochter Danique (3) kon opvangen. Ze wist nog niet af ze weer thuis zou zijn voor het eten, of dat ze in het ziekenhuis moest blijven. Dat werd een opname. De volgende dag kwam de uitslag. Daphne had een grote tumor tussen de longen en het hart. Er waren kwaadaardige cellen in de linkerborst en ze had trombose in de linkerarm. Diagnose: agressieve non-hodgkin. Dochter Danique kon twee nachtjes logeren bij het gezin van vriendin Marjolijn. Opa Bakker was intussen in Zweden in de auto gestapt en kwam om middernacht aan om Daphne te steunen. Hij is geruime tijd gebleven om te helpen. 

Daphne Bakker (38) 
Begin hoesten, benauwdheid, weinig energie (2017) 
Diagnose non-hodgkin, diffuus grootcellig B-cellymfoom 
Behandeling acht chemokuren R-CHOP 
Nu in remissie (2018) 

Hoe vertel ik het mijn dochter? 

‘Toen ik in het ziekenhuis Danique weer voor het eerst zag, vielen we elkaar huilend in de armen. We hadden elkaar bijna drie dagen niet gezien en ik moest vertellen dat ik ziek was... Samen met mijn beste vriendin Kathy heb ik haar verteld dat ik heel erg ziek was en dat de dokter me beter ging maken. Ik had negentig procent kans op genezing, dus ik durfde het wel aan om dat te zeggen. En omdat ik van de medicijnen heel moe kon worden, kon mijn haar gaan uitvallen, vertelde ik. Van de specialistisch verpleegkundige kreeg ik handvaten hoe om te gaan met kanker en kinderen. Ik leerde dat kinderen in Danique ’s leeftijd kunnen terugvallen in ontwikkeling, zoals overdag weer in de luiers terwijl dat daarvoor niet meer nodig was.

Om haar zo veel mogelijk een vaste structuur te bieden, bleef Danique gewoon naar het kinderdagverblijf gaan. Daar heb ik verteld wat er aan de hand was en heb ik uitgelegd wat de ziekte betekent, zodat ze haar daar goed konden opvangen. Aan hen heb ik een lijstje met de data van de chemokuren gegeven, zodat zij daar rekening mee konden houden in de gesprekken met Danique. Ook ouders van Daniques vriendjes hadden dat lijstje.

Iedere dag ging Danique met opa mee naar het ziekenhuis voor bezoek. Later ging ze ook een keer mee als ik een afspraak had met de arts of verpleegkundige. Ik probeerde heel open met haar te communiceren over het verloop. Als ik moe was, liet ik haar weten dat ik haar bijvoorbeeld niet kon helpen. Ze probeerde het dan zelf en was op haar manier een goede hulp in huis. Op slechte dagen moest ik ook eerlijk zijn over hoe ik me voelde. En dat er iemand in huis kwam om te helpen. Mijn advies: wees open en praat met de verpleegkundig specialist van het ziekenhuis als je merkt dat je kind het moeilijk heeft en neem de tijd om het op het niveau van het kind uit te leggen.’ 

Samen spelen 

‘Op de vrije woensdag en het weekend gingen we samen spelen en knutselen. Die dagen hield ik echt voor haar. Bezoek liet ik op tijden komen dat Danique niet in huis was. Een kind vangt meer op dan het vaak lijkt. Ik merkte dat ze dan snel uit balans was en chagrijnig werd.

Mijn familie heeft veel opgevangen, want een jong kind is erg druk en dat kon ik niet altijd hebben. Ik kreeg om de drie weken een chemokuur. Toen mijn familie weer terug naar Zweden was, bleef mijn vriendin Kathy de hele week van de chemokuur logeren, zodat zij ’s nachts Danique kon opvangen als ze wakker was en haar naar het kinderdagverblijf kon brengen en daar ook weer ophalen.’ 

Haar afknippen 

Daphne had voor haar ziekte een flinke bos krullen. Na de eerste chemokuur liet ze haar haar al korter knippen. ‘Toen het ging uitvallen, heeft een vriendin die kapster is het gemillimeterd. Danique wilde meteen voelen aan mijn korte haren. Mijn vader heeft daar foto’s van gemaakt. Toen ik echt kaal werd, heb ik het laten afscheren en nam ik Danique mee naar de kapper. “Mama, al je krullen zijn weg!”, riep ze uit. Ik ben voornamelijk een muts gaan dragen, meer voor anderen dan voor mezelf of Danique.

Ik wil mijn dochter hoe dan ook een zo onbezorgd mogelijke jeugd geven. Ze is een echte peuter-puber en heeft structuur nodig. Ze is betrokken bij de ziekte en daardoor weet ze de ernst ervan. Maar ik wil dat ze lekker kind kan zijn.’

Daphne kan terugvallen op een groot netwerk dat helpt om Danique die onbezorgde jeugd te geven. ‘Mijn directe omgeving stond elke keer klaar om mij te helpen. Overdag nam ik zoveel mogelijk rust om daarna aandacht aan Danique te kunnen besteden. Op de dagen van de controles vraagt ze nog steeds of ik haar wel zelf van het kinderdagverblijf kom halen. Na iedere goede uitslag gaan we dat vieren, ergens iets lekkers eten of een dagje weg. ‘Het gaat goed met mama!’ 

Tekst Femia Bosman  |  Beeld Frank Smedts  

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...
  • Marlies

    Zeker, Marlies van Dalen heeft last van late effecten van haar...
  • Gerlof

    Gerlof Bril kreeg bij zijn diagnose meteen de associatie met het boek...
  • Leonard

    In het begin van zijn carrière bracht Leonard bij Bloemenveiling Aalsmeer...