'De crux is om vol te houden als je denkt: was ik hier maar nooit aan begonnen'

Harry

‘Je hebt de veilige haven van je baan verlaten, onwetend van die stommiteit van je huisarts.’ Dat zei de advocaat van Harry Wetzels (64). Harry had een vaste baan toen zijn huisarts in 2006 de signalen van chronische lymfatische leukemie (CLL) in het bloed over het hoofd zag. Niet lang daarna nam Harry nietsvermoedend ontslag en ging met zijn eigen bedrijf aan de slag.

In dat eigen bedrijf doet Harry projecten dezelfde soort projecten die hij deed als directeur bij de NVVK, een nationale branchevereniging die gemeenten en andere grote instellingen ondersteunt bij schuldhulpverlening en begeleiding van mensen met een laag inkomen. Een conflict over onkostenvergoeding was voor Harry aanleiding om zijn vaste contract in 2008 te verbreken en het werk voort te zetten als zzp'er.

Begin hevig transpireren overdag
Diagnose chronische lymfatische leukemie (CLL)
Behandeling allogene stamceltransplantatie
Nu chronische graft-versus-host, maar gaat goed

Knel

In 2009 werd uiteindelijk de diagnose CLL gesteld, bij inmiddels een andere huisarts. Op verzoek van Harry vroeg deze nieuwe huisarts de oude bloeduitslag uit 2006 op. Zij constateerde dat de waardes duidelijk niet goed waren. Onderaan het formulier werd geadviseerd om nader onderzoek te doen. De doktersassistente, die de uitslag in 2006 telefonisch aan Harry had doorgegeven, had dat blijkbaar niet gezien en gesuggereerd dat het waarschijnlijk stress was.

‘De nieuwe huisarts zei dat ze me met deze uitslag naar het ziekenhuis had gestuurd’, vertelt Harry. ‘Ik zat behoorlijk in de knel natuurlijk. Had net mijn baan opgezegd en vroeg me af hoe het nu verder moest met het leven. Haal ik Kerstmis nog? Ik verlies al mijn klanten, hoe houd ik mijn bedrijf overeind? Ik vloog tegen de muren op!’

Er werd besloten tot een wait-and-seeperiode en dat viel Harry zwaar. Hij had begeleiding van een psycholoog nodig om het wachten met behandelen te kunnen accepteren. ‘Ik liep met mijn ziel onder mijn arm’, zegt hij. ‘Maar de internist bleef bij afwachten zolang er geen klachten waren en adviseerde een psycholoog te raadplegen. Die psycholoog zei twee dingen: ‘Harry, je moet aan de mensen op je werk gaan vertellen dat je ziek bent, want zo is het een tijdbom en word je knettergek. En je moet je oude huisarts aansprakelijk stellen.'

De psycholoog was ook verzekeringsarts en wist dat huisartsen verzekerd zijn voor schade door fouten. 'Hij zei dat ik nooit ontslag had genomen als ik geweten had dat ik kanker had.’ Harry was het eens met het eerste advies en heeft direct een aantal collega’s in vertrouwen genomen. Aan het idee om zijn oude huisarts aansprakelijk te stellen, moest hij even wennen, maar daarna dacht hij: ‘De psycholoog heeft gelijk!’

Letselschadeprocedure

In eerste instantie schakelde Harry zijn rechtsbijstandsverzekering in, maar die wilde snel dealen zonder de zaak verder uit te zoeken. Op advies van zijn broer zocht en vond Harry een letselschadeadvocaat. De man vond het een bijzondere zaak, omdat er geen ‘zichtbare schade’ was. Bij letsel is dat er meestal wel. ‘Hij zei dat we eerst de aansprakelijkheid moesten regelen’, vertelt Harry. ‘Dan pas kun je de schade laten onderzoeken door een deskundige tegen een marktconform tarief, waarbij de tegenpartij de advocaatkosten betaalt. Dat hebben we neergelegd bij Nationale Nederlanden, de tegenpartij in dit geval. Die erkende de aansprakelijkheid, maar toen moest de schade bewezen worden en begon het hele circus!’

Dat circus is erop gericht de argumenten voor de schade te weerleggen. ‘Wat de tegenpartij probeert, is je te ontmoedigen. Door alle beweringen onderuit te halen, door niet te reageren op brieven, door allerlei zaken te gaan onderzoeken die er eigenlijk niet toe doen. Dan hopen ze dat het je te veel energie kost en dat je opgeeft. En zelfs door alles zo te vertragen dat je misschien al overlijdt voordat ze hoeven te betalen.’

Doorzettingsvermogen

Na vier maanden wait-and-see drukte een kluwen lymfklieren op de uitgang van zijn maag en veroorzaakte constant buikpijn. Dit was aanleiding om de eerste behandeling te starten. Helaas werkten de gebruikelijke medicijnen niet, maar Harry kon in 2011 deelnemen aan een HOVON-studie (HOVON 88), waarbij hij een allogene stamceltransplantatie onderging. ‘De herstelperiode was het heftigst’, zegt hij. ‘De transplantatie en alles eromheen vond ik zo erg niet, maar toen ik weer thuis was, viel het allemaal vies tegen.’

Herstellen van een stamceltransplantatie vraagt doorzettingsvermogen. Een letselschadeprocedure tot het einde toe volhouden ook. Harry: ‘Het gevecht van de kanker voerde ik nóg een keer tegen de verzekeringsmaatschappij. De crux is om vol te houden als je denkt: was ik hier maar nooit aan begonnen. Laat ook maar, ik heb hier geen energie meer voor. Je hebt andere dingen aan je kop; je bent extra kwetsbaar door de transplantatie en bezig met overleven. Het is de kunst om dán vol te houden. Ik streed voor iets waar ik recht op had. Die huisarts had mij naar het ziekenhuis moeten doorsturen, dan was ik naar mijn baas gegaan en had ik het probleem met hem kunnen bespreken.’

Tot een rechtszaak is het nooit gekomen. Er is wel steeds mee gedreigd door de advocaat en mede daardoor is uiteindelijk, na negen jaar, een financiële regeling getroffen waarmee Harry tevreden is. De tegenpartij heeft de advocaatkosten betaald.

Tekst Laurence van Heijst | Beeld Frank Smedts

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...
  • Marlies

    Zeker, Marlies van Dalen heeft last van late effecten van haar...
  • Daphne

    Alleenstaande moeder van een dreumes, een drukke baan en dan kanker...
  • Gerlof

    Gerlof Bril kreeg bij zijn diagnose meteen de associatie met het boek...