‘Het leven is veel te broos om je energie te verdoen met dingen die er niet echt toe doen'

Leonard

In het begin van zijn carrière bracht Leonard bij Bloemenveiling Aalsmeer het Europese bloementransport over de weg in kaart. Volgens hem konden bloemen efficiënter worden vervoerd. Met zijn ideeën kwam hij op de Nederlandse televisie en ook buiten Nederland werd hij bekend in zijn sector. Op volgende werkplek Tokio zette Leonard een groot, efficiënt transport en logistiek netwerk tussen Europa en Azië op. Daarna verhuisde hij naar Beijing waar zijn plannen eveneens veel succes hadden. Na zijn teugkeer naar Nederland leefde hij gelukkig met zijn vrouw, hun drie kinderen en hond.

Begin ondraaglijke rugpijn
Diagnose non-hodgkinlymfoom
Behandeling rugoperatie, chemotherapie, bestraling
Nu liep in het voorjaar zijn eerste marathon

Rugpijn

Totdat Leonard in 2010 zijn huis verbouwde. Leonard: ‘Als je zelf meehelpt bij de bouw, raak je niet meteen in paniek bij pijn in je rug. Maar toen die ondraaglijk werd, ging ik toch maar naar de huisarts. Volgens hem zou fysiotherapie alles oplossen. Dat gebeurde niet. Echo’s en scans volgden. Daarop was een flinke rugbeschadiging te zien, toen toegeschreven aan vroegere schaats- en verkeersongelukken…’

Alleen hoge doseringen morfine konden de steeds hevigere pijn nog draaglijk maken. Er werden weer foto’s gemaakt; opnieuw zag men de rugbeschadiging. Maar nu dreigde er een dwarslaesie en mocht Leonard zich absoluut niet meer bewegen. Twee maanden lag hij plat in het ziekenhuis. Biopsieën, beenmerg- en lumbaalpuncties moesten uitwijzen of Leonard kanker had. Dat was niet het geval. Ondanks de steeds heftiger pijn was Leonard blij met het bericht. Maar er was ook slecht nieuws: Leonard zou lijden aan osteoporose, botontkalking.

Zijn zwakke bot maakte een ingrijpende operatie nodig, om verdere afbrokkeling van het bot te voorkomen. Vijf ruggenwervels zouden door een hekwerk worden vastgezet. De operatie slaagde. Maar Leonard kon niet meer lopen, zat plotseling in een rolstoel en kwam in een intern revalidatiecentrum terecht. Uiterste inspanning en hard trainen volgden.

Leonard: ‘Ik kon geen stap zetten. Een deurdrempel was al te hoog. Volgens de artsen moest ik meer geduld hebben. Tijdens de operatie konden zenuwen en spieren zijn verschoven. Die hadden tijd nodig om hun plaats weer te vinden. Het advies was: rustig blijven doortrainen.’

Op Koninginnedag 2010 organiseerde het revalidatiecentrum een bingo- avond; Leonard assisteerde. Na afloop merkte hij tot zijn grote schrik dat zijn onderlijf geheel gevoelloos was. Met spoed alarmeerde men het ziekenhuis. Chirurgen van Diaconessenziekenhuis Utrecht en UMC werden opgetrommeld om op eerste pinksterdag te komen opereren. De rug werd nog beter vastgezet en er werd een biopt genomen. Leonard: ‘Toen was ik het zat. Ik wilde een pet-scan en naar het UMC. Zo kwam ik in contact met hematoloog professor Lokhorst, een geweldige arts.’

Toch kanker

Soms raakte Leonard gefrustreerd door de gebrekkige efficiency in de ziekenhuizen. Professor Lokhorst vormde een gunstige uitzondering: op vrijdag kreeg Leonard een PET-scan en al op maandag werd het resultaat besproken. Diagnose: non-hodgkin. Helaas toch kanker. Chemo’s, bestralingen en lumbaalpuncties volgden. De chemo veroorzaakte de gebruikelijke haaruitval. Voordat de eerste haarplukken van hun vaders hoofd af zouden vallen, mochten de kinderen Leonards haren knippen en meehelpen met het volledig kaalscheren. Voor hen een goede manier om het ziekteproces te verwerken. De behandelingen sloegen aan. PET-scans volgden het genezingsproces. Op 5 december 2010 werd Leonard voor het laatst bestraald. Met pepernoten nam hij afscheid van de verpleegkundigen.

De jaren daarna waren moeilijk. Leonard: ‘Ik voelde de behoefte om weer in vorm te komen en te gaan sporten. Maar wat? Ik kwam maar langzaam vooruit. Hardlopen leek uitgesloten. Alle contactsporten waren verboden vanwege kans op beschadiging van het hekwerk.’

Hardlopen

Geen enkele sport leek mogelijk. Toen koos Leonard maar voor het onmogelijke: hardlopen. Leonard: ‘Iedereen zei: “Je bent gek.” Van niet meer kunnen lopen naar hardlopen. Toch zette ik in 2015 van de ene op andere dag de knop om. Ik begon te trainen. Twee stappen vooruit, één achteruit. Stukje voor stukje. Beetje bij beetje. Eerst honderd meter, daarna een paar honderd meer en zo steeds verder. Ik liep op plekken waar niemand mij kon zien. Toen het steeds beter ging, kreeg ik de smaak te pakken. Ik kreeg weer grip op mijn lichaam en genoot van elke stap. Want je moet van elke overwinning genieten. Ook al is het een piepklein geluksmomentje. Tegen iedereen zou ik willen zeggen: waardeer die kleine geluksmomentjes en bouw daarmee energie op.’

Leonard schreef zich in voor een eerste run van vijf kilometer. Daarna volgden er meer: Singelloop, Maliebaanrun, DownUnder, Nightruns en vele andere. Bij elke volgende run legde hij de lat hoger. Zijn medailles zijn voor zijn zoon. Die heeft nu een berg van blinkend eremetaal op zijn kamer.

In september 2015 vroeg het KWF of Leonard met een KWF-team mee wilde trainen en wilde deelnemen aan de Utrecht-Science-Park-Run. Hij mocht zelf de afstand kiezen, ergens tussen de 1 en 42.195 km. Toen hij bij het KWF-team kwam, was dat al volop aan het trainen. Leonard: ‘Het was een mooie uitdaging om voor KWF te gaan lopen. Mijn doel was een halve marathon. Ik haalde kracht uit boodschappen die ik eerder had gekregen: “Je zult nooit meer kunnen lopen. Je zult misschien een dwarslaesie krijgen. Je bent aan het bed gekluisterd voor de rest van je leven. Je gaat dood.”’

Leonard werd sterker, kreeg sportvoedingsadvies en leerde omgaan met blessures. Tussentijdse conditiemetingen hadden goede resultaten. Daardoor verlegde Leonard zijn grens: hij schreef zich in voor de hele marathon. Leonard: ‘De lat lag hoog. Héél hoog. Dat heb ik bewust gedaan. Als je weet wat kanker is, als je weet wat behandelingen als chemo en bestraling met je lichaam doen, als je weet wat het is als iemand tegen je zegt dat je dood gaat, dan wil je kunnen gaan.’

De training was zwaar. Omdat Leonard zich later aansloot bij het team, was er weinig tijd om te rusten. Ondanks blessures en pijn zette Leonard door. Fysiomassage en pijnstillers hielpen hem het laatste gedeelte van de training door. Tegen de fysiotherapeut zei hij: ‘Je mag alles met me doen, als ik de marathon maar kan lopen.’ Op zondag 20 maart 2016 verscheen de ex-kankerpatiënt met nummer 329 aan de start. Leonard: ‘Alles was onder controle: nieuwe sportschoenen, conditie op peil, een afgetraind lijf. Ready to go.’ Via een app volgden zijn familie en vrienden hem. Stomverbaasd zagen ze dat Leonard niet stopte bij de halve marathon, maar de hele ging lopen. Zover was hij nog nooit gekomen. Maar startnummer 329 liep de hele afstand en kwam op rankingnummer 329 (!) binnen.

Anders leven

Door zijn ziekte- en genezingsproces staat Leonard nu anders in het leven. Hij ergert zich aan mensen die zich druk maken om futiliteiten. Leonard: ‘Het leven is veel te broos om je energie te verdoen met dingen die er niet echt toe doen. Zoveel patiënten zouden het ziekenhuis uit willen rennen, graag ander eten voorgeschoteld krijgen, graag aan het werk willen of met hun familie leuke dingen willen doen. Ziek zijn is niet een keuze die jij maakt. Het overvalt je. De kans om ‘iets’ te krijgen is groter dan die op het winnen van de Staatsloterij.’ Naast zijn werk blijft Leonard hardlopen. Tien kilometer. Elke dag. Op welk tijdstip dan ook: bij zonsopkomst, ’s nachts, tijdens 33 graden of hevige regen. De volgende run staat gepland voor 4 september: Afsluitdijk Open. Leonard: ‘Ik geniet nu al. Tijdens zonsopkomst over die prachtige dijk lopen. Ik kan niet wachten.’ 

Beeld Michael Crooymans

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...
  • Marlies

    Zeker, Marlies van Dalen heeft last van late effecten van haar...
  • Daphne

    Alleenstaande moeder van een dreumes, een drukke baan en dan kanker...
  • Gerlof

    Gerlof Bril kreeg bij zijn diagnose meteen de associatie met het boek...