'Ik was hartstikke verliefd op haar maar durfde niet te vragen of het wederzijds was'

Monique

Bij een 'nee' zou onze vriendschap misschien wel ten einde zijn en dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Het overlijden van mijn broer bracht ons dichter naar elkaar, we groeiden uit tot verliefde vrienden.' Monique en Martin Begthel ontmoetten elkaar op Tholen, bij het jeugdwerk van Youth for Christ. De angst van Martin bleek overbodig. Monique en Martin trouwden en zijn nog steeds gelukkig samen. Al bleek hun huwelijk vol verrassingen. Nare verrassingen, maar ook ontzettend mooie.

Op de trouwfoto's van het paar zijn volop rode neuzen te zien. Niet door de grote hoeveelheid drank, maar vanwege de kou. 'Terugkijkend vond zelfs ik het een fijne dag', zegt Monique die liever niet in de schijnwerpers staat. 'Het geluk lachte ons toe met de geboorte van Jelle in 1997 en Roel in 1999, prachtkinderen.'

Begin gehoorverlies, draaierig, duizelingen
Diagnose multipel myeloom
Behandeling stamceltransplantatie, chemotherapie
Nu herstellend van de chemotherapie, werken lukt nog niet

Slecht horen

Begin deze eeuw voelt Monique zich niet goed. 'Ik ging slechter horen, werd vaak draaierig in mijn hoofd, kreeg last van duizelingen, viel soms even weg. Dat was als kleuterjuf niet bepaald handig, maar mijn devies was: niet zeuren en de schouders eronder. De klachten hielden echter aan. De huisarts oordeelde: "Ach, een jonge moeder met twee kinderen plus een drukke baan, wat wil je." Uiteindelijk belandde ik bij een neuroloog die antidepressiva voorschreef. Die medicijnen brachten me op de rand van de afgrond. Door naar de KNO-arts. Drie maanden later kregen we de uitslag. Meerdere tumoren in het hoofd. Een zware operatie volgde. De operatie slaagde en ik zou na de zomervakantie van 2004 weer naar school kunnen.'

Dan slaat het noodlot opnieuw toe. Onderzoek van de tumoren wees uit dat er sprake was van multipel myeloom. Een beenmergpunctie velde het definitieve oordeel. De ziekte blijkt begonnen te zijn in het bot van het gehoororgaan. Martin: 'Op zo’n moment wordt het heel donker en moet je zoeken naar lichtpuntjes die er even niet zijn. Je houdt je vast aan elkaar, aan kinderen, aan geloof. Het was zo zeldzaam wat Monique overkwam. En dat, terwijl ze nog herstellend was van die gigantische operatie nabij haar oor.' De ziekte multipel myeloom blijkt bijna overal in het lichaam te zitten. Dokters spreken over stadium 4 en dat is op zijn zachtst gezegd niet best. Deze vorm van de ziekte is niet traceerbaar bij een reguliere bloedtest; vandaar dat de juiste diagnose lang heeft geduurd. Monique: 'Internet vertelde toen dat de gemiddelde levensverwachting drie tot vijf jaar is. Ik zat dus diep in de put. Familie, met name ouders, blijken in die periode van onschatbare waarde te zijn. Bang? Nee, waarvoor? Om te sterven? Wel had ik moeite met de gedachte om Martin en de jongens achter te laten. Ik onderging een stamceltransplantatie met eigen cellen. Een ontzettend zware tijd, maar na 23 dagen was ik al weer thuis. Overweldigend was de aandacht, de hulp en de steun.'

Buik beweegt

Na alle verdriet en commotie neemt het leven rond 2004 zijn beloop. Monique blijft streng onder controle. De jongens groeien op, Martin heeft het naar de zin op zijn werk. De kleuterjuf is weer aan het werk, zij het in kleine groepjes want haar gehoor is ernstig aangetast. 'Ruim tien jaar later voelde ik min of meer bekende klachten en meteen schiet dan door je hoofd: is de multipel myeloom terug? Kwakkelen, moe, zoeken naar energie. In 2016 kom ik helemaal afgedraaid thuis van een feestelijke juffendag op school. Ik ga even op de bank liggen. Hè, wat is dat? Zie ik mijn buik bewegen? Wat voel ik? Het zal toch niet… Martin snelt naar de winkel voor een test en ja hoor, het onmogelijke is waar, ik ben zwanger.'

Als jonge vrouw van begin dertig was Monique in de overgang beland door de stamceltransplantatie. Hoe uniek is het vervolgens dat ze vanuit het niets een gezonde baby op de wereld zet? De zwangerschap leverde natuurlijk veel vragen en emoties op. Want mag je zwanger zijn als er zoveel chemo en andere troep in je lichaam is gepompt? Verrassing wisselt af met zorg, blijdschap met verbazing, dankbaarheid met verdriet. 'Ik was 24 weken zwanger en dat op ruim veertigjarige leeftijd. In 2016 is Thies geboren. Thies betekent 'geschenk van God'. Wat een blijdschap als blijkt dat alles goed is. Opeens drie zonen, op dit moment 18 en 21 jaar plus eentje van twee jaar.'

Drie maanden na de geboorte blijken de bloedwaarden van Monique enorm gestegen. De multipel myeloom is weer actief. Monique: 'Vorig jaar ben ik gestart met een zogeheten mpv-kuur, een cocktail van drie medicijnen die wekelijks via inspuiting wordt toegediend. Maar liefst 54 weken heb ik deze kuur gevolgd. Wat is onze kleine vent dan een geweldig mooi lichtpunt met zijn onbevangenheid. Zijn stralende lach en zijn liefde geven je moed en doorzettingsvermogen. Nu ben ik aan het herstellen en genieten van dit lichtpuntje en al die andere die elke dag te vinden zijn, ook al zijn ze nog zo klein!'

Beeld Henk Jan Ritsma

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...
  • Marlies

    Zeker, Marlies van Dalen heeft last van late effecten van haar...
  • Daphne

    Alleenstaande moeder van een dreumes, een drukke baan en dan kanker...
  • Gerlof

    Gerlof Bril kreeg bij zijn diagnose meteen de associatie met het boek...