'Al schrijvend beleefde ik mooie en moeilijke tijden.

Rudie

Kriskras schreef ik over mijn jeugdjaren, over mijn ziekenhuisopname, over de kinderen, over de verkeringstijd met Mieke, over die afschuwelijke boodschap van "u heeft nog twee maanden te leven." Ik gooide teksten weg, zocht naar waardevolle momenten, leerde mezelf steeds beter kennen als een doorzetter, een optimist, een nuchtere Achterhoeker. Ik lachte over gebeurtenissen van lang geleden, huilde als ik mijn nachtelijke eenzaamheid voor de geest haalde en er kwamen gevoelens van dankbaarheid bovendrijven.’ 

Begin pijn in de rug en benen
Diagnose ALL
Behandeling stamceltransplantatie
Nu genezen van ALL

Rudie Jansen (1947) woont samen met echtgenote Mieke in het prachtig gelegen dorp Gendringen in de Achterhoek. Vanaf 2009 lijkt hij van het ene in het andere gezondheidsprobleem te belanden. Acute lymfatische leukemie (ALL) verpletterde alle hoop op een rustige oude dag. Daarop volgend kreeg hij te maken met CIDP - een chronische zenuwziekte met ernstige verlammingsverschijnselen in armen en benen - en maakte een vaatvernauwing amputatie van vrijwel alle tenen noodzakelijk. Hij beschreef op aanraden van zijn dokter al zijn ervaringen in een boek.

Na de diagnose ALL was er allereerst ongeloof. De topfitte Rudie, die ieder weekend als scheidsrechter een voetbalwedstrijd leidde, kon toch geen leukemie hebben? 'Ik schrok me een ongeluk toen de dokter zei dat ik nog slechts twee maanden te leven had. Wat wist ik van leukemie? Wat hield behandelen eigenlijk in? Hoe kon het gebeuren dat mijn gezonde lichaam getroffen werd door kanker? Mijn hoofd maakte overuren. Tijd om na te denken had ik niet. Eén ding stond vast: ik wilde er alles aan doen om weer beter te worden.'

Er was één optie en dat was stamceltransplantatie. ‘Ze maakten me doodziek. Ik dacht dat het leven voorbij was, maar dankzij een perfecte match met zus Angel werd zij mijn redder in nood.’ Na die lange behandelmaanden gaf mijn huisarts het advies om een boek te gaan schrijven "want je hebt ontzettend veel meegemaakt." Makkelijk gezegd. Hoe doe je dat? Waar begin je? De huisarts adviseerde om al mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn angsten aan het papier toe te vertrouwen. Ik nam mij voor om elke dag een stukje te schrijven op mijn laptop.'

Perfecte match

Echtgenote Mieke: ‘De periode van de leukemie was een emotioneel zware tijd. Als naaste ben je ontzettend betrokken en wil je echt alles doen om de omstandigheden optimaal te laten zijn. In praktische zin betekende dat aan het bed zitten, tot soms heel laat, diep in de nacht thuiskomen, familie en vrienden te woord staan, koffie zetten, wassen, weer naar het ziekenhuis, een bemoedigend woord enzovoort. Ik vond het hectisch en vaak zwaar. Ik dankte de goede God op zijn tijd maar legde Hem ook mijn vragen voor. Waarom overkomt ons dit?’ 

Rudie: ‘Ik was vooral ter voorbereiding op de stamceltransplantatie ontzettend kwetsbaar. Als iedereen weg was en ik alleen op die ziekenhuiskamer lag te piekeren, kwamen meer dan eens de tranen. Ik heb dat destijds aan niemand kunnen of willen vertellen want ik wilde die kwetsbaarheid niet tonen. Met het schrijven van mijn boek moest ik echter met de billen bloot en heb ik echt alles opgeschreven. Angst, boosheid, verdriet maar ook blijdschap. Nadat ik genezen was verklaard van de leukemie, begon behandeling van CIDP. Ik zou beide voeten, misschien wel beide onderbenen moeten missen. Als een leeuw heb ik gevochten om dat te voorkomen. Tenen eraf, oké maar de voet: echt niet! Maanden heb ik dagelijks enkele uren in een speciale zuurstofcabine gezeten om de wonden van teenamputatie dicht te krijgen. Het is gelukt. In mijn boek heb ik ook die periode beschreven en genoemd hoe en door wie ik gesteund werd. Steun en troost heb je hard nodig en dat kreeg ik van allerlei mensen maar vooral van Mieke en de kinderen. Fantastisch.'

Veerkracht

'Ik heb volgens de dokters de leukemie overleefd en kan inmiddels leven met alle beperkingen die CIDP met zich meebrengt. Mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen zijn mijn drijfveer om het leven te willen leven. Ik wil hoe dan ook op de been blijven. Mijn boek is geen roman. Noch is het een literair hoogstandje. Wat de lezer vooral tegenkomt is veerkracht. Mijn gevoelens zijn letterlijk als een veer op en neer gegaan, mijn wilskracht is enorm op de proef gesteld. Het schrijven heeft me drie jaar gekost maar me enorm veel gebracht. Zelfkennis en het gevoel van eigenwaarde. Ik ben iedereen die me geholpen heeft om in ruim 125 bladzijden mijn leven te beschrijven enorm dankbaar. Mijn advies aan iedereen die worstelt: schrijf een boek. Het doet je goed.’ 

Contact met Rudie? Mail naar rudie.jansen@icloud.nl

Tekst Henk Poelakker Beeld Harold van Beele

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Maarten

    Het leek onmogelijk en toch gebeurde het: Maarten van der Weijden kon...
  • Jelle

    Het lag niet aan de stoel of de vering van zijn fiets, die rugpijn. De...
  • Siebren

    Siebren Hofstra tilt voorzichtig zijn hand op tot schouderhoogte. 'Hoger...
  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...