‘Jouw moeder gaat dood, hè’, kreeg Valéries zoontje te horen

Valérie

Alleen het charmante accent in haar onberispelijke Nederlands verraadt nog dat Valérie uit Zuid-Frankrijk komt. Na het behalen van haar master horecamanagement in Perpignan zwierf ze de wereld over. Toen ze in Orlando werkte, ontmoette ze de uit Enkhuizen afkomstige Randel. Hij werkte als instructiepiloot in Florida met als thuisbasis Maastricht. Horecawerk kun je overal doen. Daarom besloot Valérie met Randel mee te gaan naar Zuid-Limburg, waar ze in 1999 neerstreken in Ulestraten. Valérie burgerde snel in. Door haar grondige kennis van het Engels en Duits sprak ze snel ook goed Nederlands. MDS In februari 2004, toen Valérie zeven maanden zwanger was, kreeg ze het verschrikkelijke bericht dat Randel aan MDS leed. De vooruitzichten waren heel slecht. In april 2004 werd hun kindje geboren. Het kreeg de naam Aïken, naar een personage in de boeken van Julian May die Randel tijdens zijn ziekte las. In december overleed Randel. Met hulp uit de directe omgeving kwam Valérie de eerste zware jaren na de geboorte van Aïken door. Toen haar zoontje vragen begon te stellen over zijn vader, vertelde Valérie hem over de ziekte MDS. Bij haar uitleg gebruikte ze de dvd-serie Er was eens de mens. Eén aflevering daarvan is geheel gewijd aan bloed. Daardoor wist Aïken al snel wat rode en witte bloedlichaampjes zijn en hoe cellen zich kunnen delen. Valérie: ‘Iedereen die met een vorm van bloedkanker te maken krijgt en kinderen heeft, zou deze serie moeten gebruiken als basis voor verdere gesprekken.’

Diagnose non-hodgkinlymfoom
Behandeling eerst wait-and-seebeleid, dan chemotherapie, daarna diagnose waldenström
Nu resultaten van chemo afwachten, second opinion gevraagd

Zelf ook kanker

Na deelname aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker in 2006 hoorde Valérie dat ‘er iets niet goed was’. Net als haar man werd ook Valérie kankerpatiënt; haar baarmoeder moest worden verwijderd. Valérie wilde absoluut nog een kind, voordat het te laat was. De vriend die ze inmiddels had leren kennen, had begrip voor haar wens. Mede dankzij de moderne medische techniek werd in april 2010 Valéries tweede zoontje Bence geboren. In datzelfde jaar werd ook haar baarmoeder verwijderd. In november 2010 moest Valérie opnieuw een akelige diagnose verwerken: schildklierkanker. Tussen december 2010 en februari 2011 werd ze tweemaal geopereerd, daarna volgde een radioactieve behandeling en op 1 april 2011 - ‘Nee hoor, echt geen grap’ - werd ze genezen verklaard.

In een dorp leven mensen met elkaar mee en zeggen dan soms goedbedoeld dingen die ze beter niet hadden kunnen uitspreken. Zo hoorde Aïken tijdens de periode van de schildklierbehandeling heel meelevend zeggen: ‘Jouw moeder gaat dood, hè?’ Gelukkig is Valéries oudste zoon heel verstandig. Op basis van wat Valérie eerder had verteld kon ze hem geruststellen en verzekeren dat je tegenwoordig niet altijd meteen doodgaat aan kanker. Ook kon ze uitleggen dat het bij haar om andere vormen van kanker ging dan bij Aïkens vader. Daardoor kon Aïken afstand nemen van alles wat hij hoorde.

Vermoeidheid

In december 2014 voelde Valérie zich heel moe. Ze viel in drie maanden tien kilo af. Tijdens de zomervakantie van 2015 in Zuid-Frankrijk had ze nauwelijks energie meer. Haar moeder, die zelf arts is, stuurde haar naar een ziekenhuis voor bloedonderzoeken. De resultaten waren zo alarmerend, dat Valérie de dringende raad kreeg om zich in Nederland meteen verder te laten onderzoeken. ‘Ja, dacht ik, maar eerst wel even de vakantie hier doorbrengen. Dat laat ik mij en de kinderen niet afnemen en dat onderzoek kan ook later nog wel.’

Na een aantal doktersbezoeken werd in december 2015 de diagnose non-hodgkinlymfoom gesteld. Aanvankelijk kwam Valérie in de wait-and-seefase. Maar in het voorjaar van 2016 kon ze niet meer. Ze kreeg chemotherapie – gelukkig voor het grootste deel bij haar thuis. Haar schoonmoeder uit Enkhuizen kwam regelmatig om te helpen. Bij een bezoek aan het ziekenhuis in september 2016 kreeg Valérie plotseling te horen dat ze aan de ziekte van Waldenström leed. Over de voorlichting vanuit het ziekenhuis is ze erg negatief.

Meer informatie kreeg ze in oktober 2016 tijdens het internationale waldenströmcongres in Amsterdam. Via een second opinion hoopt Valérie binnenkort meer duidelijkheid te krijgen over haar situatie.

Bioscoop

Omdat Aïken al eerder over bloedziektes had gehoord en ook de schildklierkanker met hem was besproken, was het iets minder moeilijk om met hem te praten over deze vierde kanker in het gezin. Natuurlijk merkte hij dat zijn moeder chemobehandelingen kreeg. Opgelucht heeft hij voorlopig te horen gekregen dat de behandeling effectief was en dat mama nu beter is. Bence is nog te jong om alles te beseffen. Natuurlijk krijgt ook hij, zodra hij daaraan toe is, alle mogelijke informatie over de verschillende ziekten. En zeker zal dan de dvd-serie, die een prominente plaats inneemt in de boekenkast, weer nuttig zijn. Om het leven voor de kinderen zo aangenaam mogelijk te maken en haar energie te sparen, maakt Valérie geen te vermoeiende reizen. Ze is heel blij met haar bioscoopabonnement: ‘We gaan vaak naar de film. Als het donker is, vallen mijn ogen vaak dicht. Daaraan zijn de kinderen langzamerhand gewend. Ze zeggen dan: ‘Mooie film hè? Ach wat, je hebt weer zitten slapen!’

Beeld Laila Willems

Meest gelezen

Andere ervaringen

  • Giuseppe

    Trots laat Giuseppe een fles zien met zijn familienaam op het etiket. De...
  • Marlies

    Zeker, Marlies van Dalen heeft last van late effecten van haar...
  • Daphne

    Alleenstaande moeder van een dreumes, een drukke baan en dan kanker...
  • Gerlof

    Gerlof Bril kreeg bij zijn diagnose meteen de associatie met het boek...