Weblog

Het eind is in zicht!

De keuze is gemaakt. Ik heb alle positieve en negatieve gevolgen de revue laten passeren en een keuze gemaakt die goed voelt. 

22554.jpg

Het niet weten of mijn lichaam nog 4 keer extra chemo aan kan en misschien nog wel het grootste probleem, mijn niet goed functionerende slokdarm, heeft mij doen besluiten te kiezen om voor 6 kuren te gaan en niet voor 8 kuren. De kans dat mijn lichaam het niet meer aankan om nog meer gif te krijgen en de mededeling van mijn arts dat ik het niet kunnen eten zeker mee moet nemen in mijn beslissing heeft mij tot deze beslissing doen komen. Ik denk dat als mijn arts niet overtuigd zou zijn dat 6 kuren voldoende zou zijn, hij mij nooit de keuze zou hebben gegeven. En het feit dat na 4 kuren al bleek uit de PET-scan dat de kanker weg is, speelt natuurlijk ook een grote rol. En daarnaast het feit dat er wetenschappelijk bewijs ontbreekt dat 8 kuren beter zou zijn dan 6 kuren heeft ook zeker meegewogen in mijn beslissing.

Dit alles betekent dus dat ik volgende week donderdag de allerlaatste keer chemo ga krijgen! Dan ben ik klaar. En ik moet zeggen, dat voelt zo ontzettend goed! Klaar met dit gedeelte van het traject waar ik, maar ook natuurlijk Roel, mijn familie, vrienden en collega’s, maandenlang ongewild in heb gezeten. Nu is het op naar herstel.

Ik wil al mijn 'chemobuddies' bedanken voor het meegaan met mij naar de chemo. Volgende week donderdag, de 12e en laatste chemo, gaat Roel met mij mee. Hoe mooi is dat? Roel was er bij de start van de kuur en zal nu ook bij de finish van de kuur zijn! De lieverds die ingepland stonden voor kuur 12 tot en met 16 hoeven niet meer met mij mee en hebben dus een extra vrije dag of kunnen toch op hun werk verschijnen. Uiteraard laat ik diegene dit nog wel even persoonlijk weten. Ook de mensen die op mijn reservelijstje stonden zijn niet meer nodig. Bedankt voor jullie aanbod om met mij mee te willen gaan! 

De ingreep aan mijn slokdarm kan nu ook worden ingepland. Ik had mijn arts in het AMC vorige week al gesproken en hij liet weten dat de ingreep kan plaatsvinden één maand na de laatste chemo. Dit betekent dat ik zeer waarschijnlijk half augustus de eerste oprekking ga krijgen. Hopelijk kan ik daarna weer rustig aan het eten opbouwen. Je wilt niet weten hoe graag ik weer normaal wil kunnen eten! En niet geheel onbelangrijk mijn lichaam wil ook dolgraag weer normaal voedsel binnen krijgen. De flesjes voeding die ik de afgelopen (9!) maanden heb moeten drinken, hebben mij op de been gehouden en daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor, maar wat ben ik blij als ik die flesjes niet meer hoef te drinken. Het is nou eenmaal niet heel lekker. Misschien wel voor een week, maar niet maandenlang. 

Over een week of 4 krijg ik de PET-scan en niet veel later de uitslag daarvan. Dan hoop ik definitief te horen dat ik de Hodgkin heb verslagen!

Wat ook erg fijn is, is dat mijn picclijn na de laatste chemo eruit wordt gehaald. Kan ik eindelijk weer douchen, zonder dat ik eerst m’n arm in plastic folie hoef in te pakken in de hoop dat het niet nat wordt. En niet onbelangrijk, ik mag dan ook weer zwemmen, naar de sauna en in bad gaan wordt ook een stuk makkelijker! Kan ik eindelijk alle heerlijke badspulletjes gebruiken die ik van jullie heb gekregen!

Ik wil iedereen bedanken voor alle lieve berichten, steun en aandacht uit welke hoek en op welke manier dan ook. Zonder jullie had ik het nog veel moeilijker gehad! En ook al ben ik na volgende week donderdag klaar met de chemo, dit betekent niet dat ik gelijk weer alles kan doen wat ik wil. Mijn lichaam heeft het zwaar te verduren gehad de afgelopen tijd, dus het zal nog wel even duren voordat ik weer de oude ben. Dus blijf vooral net zo lief voor mij net zoals jullie de afgelopen tijd hebben gedaan. Ik ben jullie enorm dankbaar! En uiteraard kan ik mijn lieve schat, mijn steun en toeverlaat, Roelof niet genoeg bedanken. Ik denk dat hij het op sommige momenten nog wel zwaarder heeft gehad dan ikzelf. Het is nou eenmaal voor een partner niet fijn om te zien hoe de ander achteruit gaat in plaats van vooruit en je hulpeloos moet toekijken. Niets kunnen doen, de onmacht is verschrikkelijk! 

En nu, nu is het vanaf volgende week nog even een weekje bikkelen. Daarna op naar herstel! 

Liefs Bi

Bron: Bianca