Weblog

Het snif- en snottervirus

Het snif- en snottervirus lijkt om zich heen te slaan naar iedereen die ik zie of spreek. Ik ben zelf weer rustig, in mijn kracht en dicht bij mijn Intuitie. Maar ik zit bij vlagen ook te janken alsof de wereld vergaat.

19694.jpg

Wat een emotionele achtbaan is er in gang gezet. Te horen krijgen dat je zware behandeling voor niets is geweest. Dat je er nu vele malen slechter aan toe bent dan voor de transplantatie. Dat je het waarschijnlijk niet overleeft zonder een nieuwe, nog zwaardere behandeling. Wetende dat je die nog zwaardere behandeling in deze conditie niet ziet zitten.

Gelukkig lukt het me weer om per dag te leven. Per moment. Grapjes te maken. Met mijn moeder samen ´illegaal´ een broodje kroket eten (bezoek mag niet eten op de kamer). Martijn die pannenkoeken bakt als lunch. Het scheelt ook dat de hoge koorts weg is. Daardoor voel ik me stukken beter. Ik heb nog steeds verhoging, maar de koorts is na aanvang van een nieuwe antibioticakuur vrij snel gezakt. Het hoesten wordt langzaamaan wat minder, mijn bijholtes en neus zitten niet meer verstopt. Voorzichtig positief dus over het ziekteproces. Nu nog echt even helemaal van de verhoging afkomen.

Vandaag is er weer een beenmergpunctie gedaan. Voorlopig even de laatste gelukkig. Ze moesten een stukje van mijn bot hebben, om zeker te weten dat de donorcellen zijn afgestoten. Over ruim een week krijgen we daar de uitslag van. Als de uitslag bevestigt dat de donorcellen zijn afgestoten, zullen de artsen officieel een voorstel doen voor behandeling. Dat wordt dan dus ook het moment voor mij om te kiezen; doorgaan met behandelen, of stoppen en genieten van de dagen/weken/maanden die ik nog heb.

Voor een buitenstaander lijkt de keuze makkelijk gemaakt. Doorgaan! Hoe klein de kans ook is op genezing, het is de enige kans die je hebt. En als je geneest, dan ben je die paar maanden / dat halve jaar zo weer vergeten. Je moet eroverheen kijken. Weten waar je het voor doet.
En dat zou letterlijk zijn wat ik zou hebben gezegd. Zeker tegen iemand die zo jong is als ik ben.

Maar nu ik weet wat het inhoudt, nu ik weet hoe heftig mijn lichaam reageert op chemo / bestraling / bloedtransfusies, nu ik weet hoe mijn lijf op ongeveer alles allergisch reageert, nu ik haast niet meer te prikken ben voor bloedonderzoek en infusen, nu ik weet dat mijn lichaam NEE roept tegen alles wat vreemd en ´ongezond´ is (zoals de zware medicijnen), kan ik ook echt niet zomaar akkoord gaan met de zwaardere behandeling.
Mijn gevoel zegt heel sterk en krachtig; tot hier, en niet verder. Een zwaardere behandeling, een slechtere conditie, een hogere risicogroep, minder kans op genezing, en hoogstwaarschijnlijk een minder goed matchende donor. Grote vraagtekens omtrent HOE ik uit de behandeling kom, ALS ik er al uitkom. Wat is de kwaliteit van leven?

Natuurlijk zijn daar geen antwoorden op. Het kan tegen de statistieken in positief uitpakken. Het kan ontzettend slecht gaan en allemaal voor niets zijn. Niemand kan het je van te voren vertellen. Hoe moet je ´kiezen´ tussen twee kwaden? Hoe moet je ´kiezen´ tussen twee opties die je allebei echt niet wil?!

Ik praat er veel over met vrienden en familie. En daardoor grijpt het snif- en snottervirus snel om zich heen. Toch is het goed en fijn om er open over te kunnen zijn. Maar ook ik zit af en toe te sniffen en te snotteren.

Bron: Anneke