Weblog

Middeleeuwse praktijken

Deze week zit ik alvast weer een halve week in het ziekenhuis. Een goede oefening op wat er komen gaat. Maandag 3 en een half uur in het ziekenhuis gezeten, zonder iets wijzer te worden. De arts was net terug van vakantie en had nog geen tijd gehad om alles bij te lezen. 

Anneke

Het zakje bloed wat vervolgens voor mij zou worden besteld, lag nog niet klaar. We hadden daar nog 2 uur op moeten wachten, maar vroegen toen of dat dan op dinsdag gegeven kon worden, want dan zat ik toch al de hele dag in het ziekenhuis. Thuis hoorden we een berichtje op het antwoordapparaat met de mededeling dat ik me dinsdagochtend om 8 uur moest melden voor de longpunctie die om half 4 in de middag zou plaatsvinden. Dat kan je toch niet menen, was mijn reactie. Ik belde terug om te zeggen dat ik dat belachelijk vroeg vond. 

'Nee mevrouw, u kunt echt niet later komen. We moeten u nog prikken, en een zakje bloedplaatjes geven, dat redden we echt niet als u later komt.' Horen ze nou zelf ook niet hoe stom dat klinkt? Een zakje bloedplaatjes duurt een half uur om in te lopen! Daar hebben ze dan toch geen 7 en een half uur voor nodig? Martijn heeft vervolgens nog maar een keer gebeld om te zeggen dat 8 uur gewoonweg niet ging lukken. Toen mochten we dan toch om 9uur komen. Naja, in elk geval een uurtje later.

Gister natuurlijk de hele dag zitten wachten op de longpunctie. Gelukkig had ik mijn kleurboek bij me en heb ik prachtige papegaaien gemaakt. De longpunctie zelf was niet fijn. Plaatselijke verdoving, een naald tussen mijn ribben door draaien naar mijn longen en daar een biopt uit nemen. Kans van 1 op 5 op een klaplong en risico op bloedingen. Gelukkig heb ik geen klaplong gekregen en ook weinig bloed verloren. Maar ik had gisteravond wel enorme pijn. Alsof ik een van mijn ribben had gekneusd.  Op zo'n dag als deze - maar ook bij de vele beenmergpuncties en bij het inbrengen van een centrale lijn of infuus - vraag ik me af wanneer ze een manier gaan vinden om niet elke keer mijn lijf te doorboren. Voor de moderne westerse geneeskunde, voelt dit toch als haast middeleeuwse praktijken.

Nu zit ik te wachten tot de zaalarts tijd heeft om mij nog even na te kijken, zodat ik weer naar huis kan. Blij dat het deze keer zonder complicaties is verlopen.

Bron: Anneke