Je lotgenoten hebben een vrijkaart

Lymfklierkanker

‘Hoe is het op je wellnessresort?’

Een gedurfd appje op de ochtend waarin ik wakker werd in een eenpersoons ziekenhuisbed, doorverwezen vanaf de spoedeisende hulp.

Ieder ander die hem had verstuurd, zou zonder enige overweging uit mijn contactenlijst verwijderd worden. Kritisch zijn op de mensen waarmee je omgaat, is makkelijker in moeilijke tijden. 

Toch waren het niet alle bezorgde berichten die mij troost brachten op die ochtend, maar de humor van deze vraag.

‘Ik kom net terug van een uitgebreide douche en zit nu aan een verse aardbeiensmoothie. Met uitzicht op ons welbefaamde weerwater, zonder extra verblijfskosten!’ 

Men zegt wel eens dat je positief moet blijven als je ziek wordt. Ik denk dat niemand deze vorm van positiviteit had verwacht. Waar de grens ligt van humor binnen een ernstige ziekte als kanker, is moeilijk te bepalen. Daarom leg ik hierbij de grens bij ‘lotgenoten’.

Alleen een lotgenoot ervaart genoeg soortgelijke pijn om het vervolgens te mogen relativeren. Anderen doen met positieve relativeringen een poging, maar bevinden zich op een splinterdunne lijn waarin het risico op een ongepaste en kwetsbare opmerking groot is.

Ondanks een hele tribune vol met schreeuwende, bekende cheerleaders, ben je als kankerpatiënt toch alleen, door onbegrip. Jij staat op het podium, de cheerleaders nog steeds aan de zijlijn.

Gedeelde smart is halve smart, zeggen ze. Maar alleen lotgenoten hebben de vrijkaart om ook een plekje in de spotlights te verwerven. Het overtuigen van anderen van het (niet altijd zichtbare) nare gevecht met kanker, kost energie. Des te meer opluchting vind ik in de luchtigheid van grappen met soortgelijken. Onze ziekte serieus nemen, moeten wij al vaak genoeg.

De infuuspaal die ik inmiddels al meer dan 48 uur met mij meesleep over de afdeling hebben we ‘Betsy’ genoemd. We fantaseren over Twister spelen en dansen in de kamer met haar infuuspaal ‘Bart’. We laten alle ongemakken achter in de realiteit.  

‘De volgende keer als je weer naar het hotel mag, neem ik bordspelletjes mee.’ 

Op deze manier zou je het bijna missen om opgenomen te zijn in het ziekenhuis.

Melissa Schipper


Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    Je lotgenoten hebben een vrijkaart

    ‘Hoe is het op je wellnessresort?’

    Een gedurfd appje op de ochtend waarin ik wakker werd in een eenpersoons ziekenhuisbed, doorverwezen vanaf de spoedeisende hulp.

  • Lymfklierkanker

    Bijna een jaar geleden

    6 Januari 2020 voelde ik een knobbel in mijn nek. Ik zat in mijn eentje op de bank en ik kan me nog goed herinneren dat ik schrok. Het was hard en ik kreeg een steen in mijn maag. Ik wilde het liefst doen alsof het er niet zat maar voelde toch nog een paar keer om te kijken of ik me vergist had en het misschien toch niks was.

  • Lymfklierkanker

    Dankbrief aan de kanker

    Ik ga iets bedanken wat me niet alleen tot 'rock bottom' heeft gebracht maar ook nog een verdieping daaronder. Het heeft me een lijdensweg bezorgd: een hel op aarde.

Ook interessant

  • Multipel myeloom

    Doorgaan

    Vorige week weer mijn periodieke onderzoek gehad i.v.m. de kahler. Dinsdag had ik een CT-scan en vrijdagmorgen vroeg het gesprek met mijn hematoloog. Ik schrok alleen donderdag wakker omdat ik me opeens realiseerde dat ik straal vergeten was bloed te laten prikken. 

  • Waldenström

    Wat brengt 2021?

    De laatste maanden komt de Waldenström weer meer op de voorgrond. Niet in de laatste plaats door het oplopen van mijn IgM. Van een stabiele 12 de laatste jaren loopt hij in een half jaar tijd omhoog naar de 20.

  • Lymfklierkanker

    Bijna een jaar geleden

    6 Januari 2020 voelde ik een knobbel in mijn nek. Ik zat in mijn eentje op de bank en ik kan me nog goed herinneren dat ik schrok. Het was hard en ik kreeg een steen in mijn maag. Ik wilde het liefst doen alsof het er niet zat maar voelde toch nog een paar keer om te kijken of ik me vergist had en het misschien toch niks was.