Je lotgenoten hebben een vrijkaart

Lymfklierkanker

‘Hoe is het op je wellnessresort?’

Een gedurfd appje op de ochtend waarin ik wakker werd in een eenpersoons ziekenhuisbed, doorverwezen vanaf de spoedeisende hulp.

Ieder ander die hem had verstuurd, zou zonder enige overweging uit mijn contactenlijst verwijderd worden. Kritisch zijn op de mensen waarmee je omgaat, is makkelijker in moeilijke tijden. 

Toch waren het niet alle bezorgde berichten die mij troost brachten op die ochtend, maar de humor van deze vraag.

‘Ik kom net terug van een uitgebreide douche en zit nu aan een verse aardbeiensmoothie. Met uitzicht op ons welbefaamde weerwater, zonder extra verblijfskosten!’ 

Men zegt wel eens dat je positief moet blijven als je ziek wordt. Ik denk dat niemand deze vorm van positiviteit had verwacht. Waar de grens ligt van humor binnen een ernstige ziekte als kanker, is moeilijk te bepalen. Daarom leg ik hierbij de grens bij ‘lotgenoten’.

Alleen een lotgenoot ervaart genoeg soortgelijke pijn om het vervolgens te mogen relativeren. Anderen doen met positieve relativeringen een poging, maar bevinden zich op een splinterdunne lijn waarin het risico op een ongepaste en kwetsbare opmerking groot is.

Ondanks een hele tribune vol met schreeuwende, bekende cheerleaders, ben je als kankerpatiënt toch alleen, door onbegrip. Jij staat op het podium, de cheerleaders nog steeds aan de zijlijn.

Gedeelde smart is halve smart, zeggen ze. Maar alleen lotgenoten hebben de vrijkaart om ook een plekje in de spotlights te verwerven. Het overtuigen van anderen van het (niet altijd zichtbare) nare gevecht met kanker, kost energie. Des te meer opluchting vind ik in de luchtigheid van grappen met soortgelijken. Onze ziekte serieus nemen, moeten wij al vaak genoeg.

De infuuspaal die ik inmiddels al meer dan 48 uur met mij meesleep over de afdeling hebben we ‘Betsy’ genoemd. We fantaseren over Twister spelen en dansen in de kamer met haar infuuspaal ‘Bart’. We laten alle ongemakken achter in de realiteit.  

‘De volgende keer als je weer naar het hotel mag, neem ik bordspelletjes mee.’ 

Op deze manier zou je het bijna missen om opgenomen te zijn in het ziekenhuis.

Melissa Schipper

Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    De verwerkingsachtbaan

    Er bestaat geen wachtrij voor chemotherapie. Zodra de diagnose rond is, kun je in principe nog de volgende dag aan het infuus gekoppeld worden. Ik moest echter vijf weken wachten, en een beetje smeken bij mijn oncoloog, om er een goed gesprek over te mogen voeren met een psycholoog.

  • Lymfklierkanker

    Ik heb een ziekte, mijn ouders dragen de ziekte

    Als oncologie patiënt heb je het voorrecht in corona-tijd om altijd iemand aan je zijde te mogen hebben bij ziekenhuisafspraken. Een geluk bij een ongeluk. Mijn moeder neem ik daarom ook overal mee naartoe. 

Ook interessant

  • Waldenström

    Reflectie -vervolg-

    Ja en hoe zit het dan met de fysieke kant? Zoals ik al aangaf vond en vind ik de invloed van Waldenström op de mentale kant van mijn leven wel mee vallen.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    De kop is er af …

    Gisteren is het circus begonnen. Om 12.30 uur gemeld op de oncologische dag-behandeling van het Amphia in Breda. Alles verliep volgens schema maar niet volgens de informatie die wij vooraf hadden gekregen.

  • Waldenström

    Reflectie

    Ruim vier jaar geleden begon ik dit blog om verslag te doen van mijn ziekte. De ziekte van Waldenström, een zeldzame vorm van lymfklierkanker. Ik gaf het blog de naam "Reflections of my life" mee. Een betere naam is denk ik “Reflectie op mijn leven” omdat ik naast de droge feiten van de ziekte, bloedwaardes e.d., ook wil aangeven wat de invloed van de ziekte op mijn leven is.