Weblog

RIC-transplantatie

Gistermiddag hebben we het eerste intake-gesprek gehad in het Daniel den Hoed. Voorafgaand 'even' bloedprikken. 18 buisjes! Mijn nieuwe record.
18625.jpg
Toen we de auto parkeerden bij het Daniel den Hoed (gespecialiseerd ziekenhuis voor mensen met kanker, behorend bij het Erasmus MC), moest ik even slikken. Maar na het intake-gesprek liepen we haast een beetje opgelucht naar buiten. We kregen namelijk te horen dat ik een RIC-transplantatie krijg, ook wel mini-transplantatie genoemd. RIC staat voor Reduced Intensity Conditioning. Oftewel; de voorbereiding op de transplantatie is een heel stuk lichter dan bij de standaard allogene stamceltransplantatie. 
 
Voor de standaard stamceltransplantatie moet je intensief met chemo en bestraling worden 'voorbewerkt'. Het doel daarvan is (nagenoeg) alle zieke cellen af te breken. Helaas worden daarbij ook veel gezonde cellen afgebroken. Na het inbrengen van de stamcellen van de donor, heb je door de voorafgaande behandeling nagenoeg geen afweersysteem en moet je gemiddeld zo'n 2 weken in isolatie blijven.
 
Bij de RIC-transplantatie start ik pas 5 dagen voor transplantatie met 3 dagen achtereenvolgend chemo en met afweeronderdrukkende medicijnen. Op de dag voor de transplantatie krijg ik algehele lichaamsbestraling. Dan volgt het inbrengen van de stamcellen van de donor op de transplantatiedatum. Waarschijnlijk mag ik 1 tot 3 dagen na de transplantatie weer naar huis. Een week in het ziekenhuis i.p.v. ruim een maand (waarvan 2 weken in isolatie). Dat is wel even wat behapbaarder. Een minder heftige, en maar 3 dagen durende chemo uiteraard ook!
(Het kan zelfs zo zijn dat ik mijn haar gewoon hou. Heb ik m'n korte koppie een beetje te voorbarig gedaan. :) Gelukkig staat het wel leuk.)
 
Want wat gebeurt er nou bij RIC-transplantatie? De chemo die ik krijg breekt een groot deel van de zieke cellen af. Het is bij RIC-transplantatie niet nodig om alle zieke cellen af te breken, omdat er wordt uitgegaan van het principe graft-versus-host. In de juiste balans wel te verstaan! En daar ligt de moeilijkheid. Maar daar kom ik zo op terug. Met graft-versus-host wordt in dit geval bedoeld dat de T-cellen uit het donormateriaal mijn eigen zieke cellen gaan aanvallen en overnemen. De restanten van mijn eigen beenmerg en stamcellen die nog niet door de chemo zijn afgebroken, worden dus door de donorcellen afgebroken en vervangen. Een geniaal systeem!

Alleen zit er een addertje onder het gras. De T-cellen uit het donormateriaal kunnen ook mijn gezonde cellen gaan aanvallen, bijvoorbeeld in mijn huid, darmen en lever. Dat is uiteraard niet de bedoeling! En helaas kan dit in sommige gevallen ernstige gevolgen hebben. Het venijn van de transplantatie zit hem dan ook in de 2 a 3 maanden na de transplantatie. Met de twee soorten afweeronderdrukkende medicijnen worden de T-cellen van de donor als het ware 'aan de teugels gehouden'. Het moet in balans zijn; genoeg graft-versus-host om de zieke cellen te verwijderen en nieuw sterk beenmerg aan te maken; niet teveel graft-versus-host omdat mijn gezondheid dan wordt aangetast. De eerste twee maanden moet ik twee keer per week op de poli komen voor controle. Bij bepaalde klachten (in elk geval bij koorts boven de 38,5) moet ik direct bellen en langskomen. Het kan meevallen, het kan tegenvallen, een intensieve tijd wordt het zeker.
 
Toch ging ik met een goed gevoel naar huis. Ik voelde de hoop weer sterker worden. Als alles zonder complicaties verloopt, wat ondanks alle waarschuwingen en risico's ook heel goed mogelijk is, kan ik na een half jaar al meer energie hebben dan nu! Ongelofelijk; het vooruitzicht er gezond uit te komen! Na 12 jaar beperkt te zijn geweest, zal het vast voelen alsof ik opnieuw moet leren lopen.
 
Vanaf komende week krijg ik de laatste onderzoeken ter voorbereiding. O.a. mijn gebit laten controleren door de afdeling tandheelkunde, een gesprek met een psychiatrisch verpleegkundige over het mentale/psychische aspect, een aantal intakegesprekken (waarbij je moet tekenen dat je akkoord gaat met de transplantatie) en informatie over de bestraling. Er moet nog een beenmergpunctie worden gedaan om zeker te weten dat mijn MDS zich nu nog niet heeft ontwikkeld tot leukemie. Want als dat zo zou zijn, wordt het alsnog een transplantatie met zware voorbehandeling. Als de beenmergpunctie goed uitpakt (wat zeer waarschijnlijk is) en er met de donor een definitieve datum is geprikt om stamcellen af te staan, wordt de transplantatiedatum vastgelegd. Er is nu een voorlopige planning gemaakt. Als alles meezit wordt ik half oktober opgenomen en mag ik eind oktober weer naar huis. Een fijn tijdspad. Genoeg tijd om alles voor te bereiden, maar niet te hoeven haasten. Toch ook op korte termijn de behandeling starten.
 
We gaan ervoor!
 
Bron: Anneke