Weblogs

 

Op deze pagina vind je een overzicht van blogs van lotgenoten.

Wachten...

19-08-2014 in Stamceltransplantatie
Geduld is een schone zaak. En niet iets waar ik rijkelijk mee gezegend ben. Wachten is, zeg maar niet mijn ding. Toch is wachten iets wat overal terugkomt als je ziek bent.
Wachtkamer
Om maar eens te beginnen met de wachtkamer in het ziekenhuis. Die heet natuurlijk niet voor niets WACHTkamer. Een arts die stipt op tijd is, moet ik nog ontmoeten. Heel wat wachtkamers heb ik al gezien. In Ede, in Zwolle, in Utrecht, in Schiedam en nu in het Erasmus MC in Rotterdam.
 
Van alle wachtkamers die ik heb gezien, valt de wachtkamer waar ik nu regelmatig zit (interne oncologie / hematologie) helemaal niet tegen.
Zo is er gratis koffie en thee, zijn er ramen en planten en hangt er een grote tv waar je 's ochtends Max Geheugentrainer op kunt kijken. Veel andere opties zijn er niet, want de tv staat altijd op Nederland 1. Dus afhankelijk van hoe laat je komt, zie je Het Journaal (heel vaak achter elkaar), Max Geheugentrainer of Nederland beweegt. Dit alles met vertraagde en bijna complete Nederlandse ondertiteling. 
Martijn en ik willen nog wel eens fanatiek worden bij het boodschappenspel, wat dan gegrinnik oplevert bij onze mede-wachtenden.
 
Los van het wachten op artsen, uitslagen, en niet te vergeten lange rijen bij de apotheek, komt wachten ook op een andere manier terug. Afwachten hoe je ziekte zich ontwikkelt, afwachten of een behandeling aanslaat, wachten tot er een stamceldonor is gevonden. Dat laatste is momenteel op mij van toepassing. 4 weken geleden is de zoektocht naar een donor gestart. Deze zoektocht duurt minimaal 5 weken, tot soms wel enkele maanden. Stamcellen van de donor moeten zoveel mogelijk dezelfde eigenschappen hebben als mijn stamcellen. Er wordt gezocht in een wereldwijde database van beenmergdonoren. Is er een match, dan wordt er contact opgenomen met de donor, staat hij/zij stamcellen af en wordt dat pakketje naar Rotterdam gebracht. Al met al best een heel project. Logisch dat daar wat tijd overheen gaat.

We gaan nu de vijfde week in en het begint bij mij te kriebelen. Vanaf volgende week kan ik gebeld worden dat er een donor is. En dat alles van start kan gaan. Maar... het kan ook nog maanden duren... Mocht dat zo zijn, mag ik me nog even flink gaan oefenen in het hebben van geduld.
 
Bron: Anneke

Eerdere blogberichten