Op 28 augustus ben ik weer gestart met de cyclus van 2 x 28 dagen chemotherapie. Gezien de problemen met de neuropathie (zenuwbeschadigingen in de voeten en handen) is de dosering wel aangepast. Ik krijg nu de helft van de thalidomide en bortizomib plus heel veel premedicatie en dexamethason. Eerstgenoemde twee medicijnen zijn verantwoordelijk voor een reeks van problemen, maar het is even niet anders. Mijn arts durft het wel aan, blijkbaar omdat de resultaten al goed waren voor de stamceltransplantatie. Inmiddels ben ik ook al mijn haar kwijt, maar mijn snor is er weer (daar is Patricia heel blij mee)
100 dagen na 28 augustus krijg ik weer een botboring en dan zal ik meer horen over de resultaten van alle behandelingen. Ik heb er alle vertrouwen in. Met andere woorden: verstand op nul en doorgaan. Deze week ga ik voor het eerst naar de podoloog, hopelijk kan deze wat doen aan de neuropathie (zenuwpijn) in de voeten.
Recent heeft in de krant gestaan dat werken heel goed is voor kankerpatiënten. Daar ben ik het deels wel mee eens, maar... dan ligt het er wel aan hoe ziek de patiënt is en welke kankersoort ze hebben. Het gaat namelijk niet op voor iedereen. Zo'n bericht doet tekort aan mensen die heel graag zouden willen werken maar dat beslist niet kunnen! En dat zijn er best heel veel.
Ook berichten dat kanker steeds meer een chronische ziekte wordt... Ook dat geldt niet voor alle soorten! Het geeft een verkeerd signaal en dat is jammer. Er zijn grote verschillen en ook wie je bent en hoe je erop reageert speelt een belangrijke rol. Helaas overlijden nog steeds heel veel mensen. Ook vechters!
Mijn ziekte (de ziekte van Kahler / multipel myeloom) is niet te genezen. Maar wel voor een gedeelte onder controle te houden. Ook hier speelt het individu een belangrijke rol. Ik hoop meer dan van harte dat ik de ziekte nog lang onder controle mag krijgen... en houden.
Wordt vervolgd.
Bron: Tom
