En weer geschikt bevonden!

Lymfklierkanker

Mijn vorige bericht waar ik zelf wel een beetje trots op was, is om een of andere reden verdwenen in een goot zwart gat. Niet terug te halen. En zoals het vaker gaat met mij en mijn berichten, geen backup en omdat ik schrijf vanuit de losse pols, ook niet even te reproduceren.

Ik heb wel veel positieve reacties gehad op de laatste post en daar ben ik ook blij mee. Ik zeg sorry voor degene die het nogmaals wilde lezen (dar was ik er zelf ook een van). Ik ben geen IT’er, de oplossing zal er wel geweest zijn, maar ik had en heb hem niet. Nou, dan maar een volgend bericht waarvan ik hoop dat deze wel blijft staan.

VOG

Ondanks het ziek zijn en de daarbij komende uitdagingen, mocht ik vandaag toch de leeftijd van 45 jaar bereiken. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar om iedereen en alles wat ik om me heen heb aan familie en vrienden. Want of het ons nou bezighoud of niet, ondertussen zijn we 5 jaar na de diagnose en geniet ik van bijna elke dag. Vandaar mijn dankbaarheid!

Zoals iedere keer weer eerst bij Dracula langs om wat bloed af te geven. Ik heb geen idee of ik verzand in oude verhaaltjes, maar je staat toch verbaasd hoe jaloers mensen kunnen zijn op sneller aan de beurt voor een naald in je arm. Kijk, Almere is een stad met ondertussen zo’n 200.000 inwoners. Daar hoort ook een evenredig aantal zieke mensen bij. Een ziekenhuis van formaat is dan ook geen overbodige luxe. Wij hebben die luxe. Om de dokter wat meer duidelijkheid te verschaffen over je gesteldheid, heeft men een methode gevonden die het opensnijden, nu opereren genoemd, te voorkomen. Daarvoor heeft men naast de röntgen, MRI en CT-scan mogelijkheden de beschikbaarheid over een laboratorium waar men naar je bloedbeeld kijkt. Scheelt een hoop rotzooi en pijn. Want nu is slechts een prikje in je elleboog voldoende om een idee te krijgen over je gesteldheid. Oke, ik wijk af van mijn eigenlijke verhaal. Er zijn dus naast mijn persoon meer mensen die voor zo’n rotzooi en geld besparende actie naar Dracula mogen. Omdat het daar zo druk is en mensen in mijn situatie meer vatbaar zijn voor virussen et cetera, krijg je een stickertje op het lab formulier. Het gaat hier om het eenvoudige symbool van een uitroepteken. Goed, wel afgedrukt op geel fluoriderend papier, maar bijna onzichtbaar. Dit stickertje geeft je voorrang in de wachtkamer. Als het dus druk is, en dat is het daar bijna altijd, dan zit daar zo’n persoon of 50 te wachten op de prik en een vriendelijke lach van de verpleegster. Ik kom daaraan, zie naast de 50 chagrijnig zuchtende een wachttijd van 15 minuten, druk op de knop met het uitroepteken en maak daar de wachtende menigte nog meer chagrijnig van, want ik mag doorlopen!!!! Je staat versteld van de bekrompenheid en kortzichtigheid waarop mensen dan kunnen reageren. Zich totaal niet bewust van mijn “dingetje” waardoor ik voorrang krijg. Goed, ik ben er blij mee want de chagrijnige blikken achteraf doen mij nog meer glimlachen. Sarcast dat ik ook ben!!!

Het resultaat mocht er zijn na mijn bezoekje aan onze vriend. Ik kreeg weer mijn “stempeltje” en mijn verklaring omtrent geschikt zijn voor mijn volgende kuurtje.

Komende week mag ik weer op audiëntie in de kurenkamer en zal daarna weer een stukje schrijven.

Bron: William

Ook interessant

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Soms maak je wat mee ...

    Ik heb in de loop van de afgelopen 15 jaar soms hele gekke dingen meegemaakt, op medisch gebied wel te verstaan. Mijn grote voordeel om getrouwd te zijn met een voormalig verpleegkundige is dat zij mij minsten drie keer van de dood gered heeft.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Drie maal ontslag ........

    Een paar weken geleden bij de vaatchirurg geweest, gisteren naar de cardioloog en vandaag de oogarts bezocht en alle drie waren zo tevreden dat ik voorgoed of voor langere tijd met ontslag mag.

  • Waldenström

    Een factor van belang?

    Om maar te beginnen waar ik de vorige keer geëindigd ben, de 4-daagse heb ik niet kunnen lopen. De liesblessure bleek een liesbreuk te zijn en na de operatie had ik onvoldoende tijd om te trainen. Ik schuif de 10e keer gewoon nog een jaartje op.