De tijd gaat snel. Zeker als er een maand vakantie in zit. Vandaag weer naar Rotterdam voor de controle. Eerst even in de file staan vanwege een ongeluk. Als we weer gaan rijden en in Rotterdam aankomen zijn we zo'n 20 minuten te laat.
Snel naar het bloedprikken. Normaal meteen aan de beurt maar nu is het daar ook druk. Eigenlijk overal in het ziekenhuis is het druk. Komt iedereen na de vakantie soms naar het ziekenhuis? Maar goed als ik aan de beurt ben dan gaat het snel. Pasje scannen, welke arm mag ik prikken?, wat buisjes bloed, een potje voor de urine en we zijn weer klaar.
Bron: Pim
Vorige week vrijdag voor de periodieke controle maar weer even afgereisd naar het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk kijk ik altijd van te voren wat de resultaten zijn om mij voor te bereiden op het gesprek en mijn vragen klaar te hebben.
Dat klinkt ernstiger dan het is, hoor. Vandaag is de laatste keer dat we dokter van Zaanen zien als we naar de uitslag van het bloedprikken gaan. De dokter heeft per 1 januari 2026 de pensioengerechtigde leeftijd en mag stoppen met werken. En om dit te vieren hebben we tijdens onze vakantie in Italië alvast een mooie fles limoncello gekocht. Ook omdat de dokter eerder vertelde dat hij al jaren naar Italië gaat en het er prachtig vind.
Vijf jaar geleden verscheen mijn boek Carrièrepatiënt. De reactie die bleef hangen was geen compliment maar een vraag: wat betekent dit eigenlijk? Welke levensles zit hierin?
Ik kon het toen niet beantwoorden. Op de dag van de lancering lag ik met een longontsteking in het ziekenhuis.
Die afstand heb ik nu. Dit is mijn antwoord.
