Jong, ziek en eigenwijs

Lymfklierkanker

Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

Op de momenten dat de frequentie van mijn ziekenhuisbezoeken en uitslagen stijgt, heb ik behoefte aan contact en herkenning met soortgelijken. De aansluiting bij mijn leeftijdsgenoten is niet meer te vinden. Daarom klopte ik aan bij een buurthuis voor (ex)-kankerpatiënten. Hier viel ik direct op met mijn jonge gelaat tussen de grijze haren.  
“Er is hier toch ook een groep voor jongeren?”, vroeg ik tijdens het kennismakingsgesprek. 
“Ja die zijn we nog aan het opbouwen, jij bent de eerste geïnteresseerde in een lange tijd”.

Hoewel ik even goed een band kan creëren met iemand van een andere leeftijd, is er een duidelijk verschil van de invloed van de ziekte op de levensfase waarin je zit. Op je twintigste zet je samen met vrienden stappen in de wijde wereld, terwijl je het leven als (bijna) gepensioneerde voor een groot gedeelte al hebt meegemaakt. Terwijl ik een manier zoek om te daten, zelfs met getekende wenkbrauwen en gemillimeterd haar, zitten de zestigplussers comfortabel met hun echtgenoot op de bank.

We zouden ons kunnen vinden in de dingen die we meemaken in het ziekenhuis; maar de ziekte wordt anders zodra we de deuren uitlopen. De behoeftes van de twintigjarige overstijgen het knutseluurtje in het buurthuis op de vrijdagochtend. Al is het maar voor tijdelijk.

Het echte gevecht ligt misschien wel bij zowel het willen omarmen, als het willen vermijden van jezelf als zieke. In groepen met niet-zieke leeftijdsgenoten krijg ik moeilijke gezichten als ik vertel het afgelopen jaar niks gedaan te hebben, het is erg in tegenstrijd met hun behaalde bachelors. Maar ook in een groep lotgenoten van mijn leeftijd wil ik niet accepteren dat we theoretisch gezien onder hetzelfde label vallen.

Als mens vergelijk jezelf met anderen, hoe onredelijk dit in deze situatie ook is. Ik kan mij evenmin vergelijken met de ouderen die al hun uitgestippelde levenspad aan het uitlopen zijn, als met de jongeren die nog aan het begin van dit pad staan zonder enig besef van de invloed van een ziekte. Dit maakt het nog moeilijker om te accepteren dat je leven stilstaat.

Tegenwoordig zijn er steeds meer partijen die aandacht schenken aan de ongehoorde groep jongeren met kanker. Dat ik tussen wal en schip val, ligt misschien dus niet helemaal aan het beperkte aanbod. Het is ook de eigenwijsheid van mensen van mijn leeftijd. Want ziek of niet, als je twintig bent bepaal je zelf wel met welke groep je je wilt identificeren. Hoe moeilijk dit soms ook is.

Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.'  
 
Reageren? Stuur een mail naar redactie@hematon.nl - wij sturen je reactie door aan Melissa.

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    Jong, ziek en eigenwijs

    Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

  • Lymfklierkanker

    De verwerkingsachtbaan

    Er bestaat geen wachtrij voor chemotherapie. Zodra de diagnose rond is, kun je in principe nog de volgende dag aan het infuus gekoppeld worden. Ik moest echter vijf weken wachten, en een beetje smeken bij mijn oncoloog, om er een goed gesprek over te mogen voeren met een psycholoog.

Ook interessant

  • Waldenström

    Pretstofjes

    Maandag 25 juli zit ik weer bij mijn hematoloog. De week er voor heb ik eigenlijk tegen mijn verwachting in de Nijmeegse (3) 4-daagse uitgelopen. Bij geen enkele lange afstand heb ik ooit zoveel getwijfeld om uit te lopen als bij deze 4-daagse. Maar ik werd door mijzelf aangenaam verrast. Het ging buitengewoon goed en ik heb de 4-daagse dan ook zonder problemen uitgelopen.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Even een update ...

    Het is al weer enige tijd geleden dat ik mijn laatste bericht heb gepost dus tijd voor een update.

  • Waldenström

    Te hoog

    De laatste zin in mijn vorige post: “De hoop dat het wat langer goed zou gaan”  is helaas niet uitgekomen. Op zich niet zo vreemd aangezien je bij ziekten als kanker vaker goede en slechte dagen/periodes hebt. Maar ik had gehoopt dat de astma een belangrijke oorzaak zou zijn van mijn zeer matige conditie en dat door het gebruik van de medicijnen het beter zou gaan. Dat blijkt echter een illusie.