Jong, ziek en eigenwijs

Lymfklierkanker

Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

Op de momenten dat de frequentie van mijn ziekenhuisbezoeken en uitslagen stijgt, heb ik behoefte aan contact en herkenning met soortgelijken. De aansluiting bij mijn leeftijdsgenoten is niet meer te vinden. Daarom klopte ik aan bij een buurthuis voor (ex)-kankerpatiënten. Hier viel ik direct op met mijn jonge gelaat tussen de grijze haren.  
“Er is hier toch ook een groep voor jongeren?”, vroeg ik tijdens het kennismakingsgesprek. 
“Ja die zijn we nog aan het opbouwen, jij bent de eerste geïnteresseerde in een lange tijd”.

Hoewel ik even goed een band kan creëren met iemand van een andere leeftijd, is er een duidelijk verschil van de invloed van de ziekte op de levensfase waarin je zit. Op je twintigste zet je samen met vrienden stappen in de wijde wereld, terwijl je het leven als (bijna) gepensioneerde voor een groot gedeelte al hebt meegemaakt. Terwijl ik een manier zoek om te daten, zelfs met getekende wenkbrauwen en gemillimeterd haar, zitten de zestigplussers comfortabel met hun echtgenoot op de bank.

We zouden ons kunnen vinden in de dingen die we meemaken in het ziekenhuis; maar de ziekte wordt anders zodra we de deuren uitlopen. De behoeftes van de twintigjarige overstijgen het knutseluurtje in het buurthuis op de vrijdagochtend. Al is het maar voor tijdelijk.

Het echte gevecht ligt misschien wel bij zowel het willen omarmen, als het willen vermijden van jezelf als zieke. In groepen met niet-zieke leeftijdsgenoten krijg ik moeilijke gezichten als ik vertel het afgelopen jaar niks gedaan te hebben, het is erg in tegenstrijd met hun behaalde bachelors. Maar ook in een groep lotgenoten van mijn leeftijd wil ik niet accepteren dat we theoretisch gezien onder hetzelfde label vallen.

Als mens vergelijk jezelf met anderen, hoe onredelijk dit in deze situatie ook is. Ik kan mij evenmin vergelijken met de ouderen die al hun uitgestippelde levenspad aan het uitlopen zijn, als met de jongeren die nog aan het begin van dit pad staan zonder enig besef van de invloed van een ziekte. Dit maakt het nog moeilijker om te accepteren dat je leven stilstaat.

Tegenwoordig zijn er steeds meer partijen die aandacht schenken aan de ongehoorde groep jongeren met kanker. Dat ik tussen wal en schip val, ligt misschien dus niet helemaal aan het beperkte aanbod. Het is ook de eigenwijsheid van mensen van mijn leeftijd. Want ziek of niet, als je twintig bent bepaal je zelf wel met welke groep je je wilt identificeren. Hoe moeilijk dit soms ook is.

Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.'  
 
Reageren? Stuur een mail naar redactie@hematon.nl - wij sturen je reactie door aan Melissa.

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    Jong, ziek en eigenwijs

    Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

  • Lymfklierkanker

    De verwerkingsachtbaan

    Er bestaat geen wachtrij voor chemotherapie. Zodra de diagnose rond is, kun je in principe nog de volgende dag aan het infuus gekoppeld worden. Ik moest echter vijf weken wachten, en een beetje smeken bij mijn oncoloog, om er een goed gesprek over te mogen voeren met een psycholoog.

Ook interessant

  • Leukemie

    Stoppen met de trial was geen optie

    De bloedwaarden waren bij elke controle positief, het HB ging omhoog, de nieren konden het aan en leukocyten en lymfocyten daalden. De arts was tevreden. Maar ikzelf voelde me waardeloos de afgelopen maanden. ‘Je lichaam werkt enorm hard en is even helemaal uit balans’, was zijn verklaring, en zo voelde het ook.

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    We weten niet wat we denken te weten

    Deze zomer heb ik ingehaald wat ik de vorige zomer niet kon. Op mijn nieuwe fiets was ik te vinden op alle klimmetjes in de omgeving. Trainen om in één ruk de Oude Holleweg bij Nijmegen op te fietsen. Die akelige pukkel van gemiddeld 8,6% over 700 meter had ik alleen nog maar kunnen bedwingen met een tussenstop. Op een regenachtige ochtend reed ik er zomaar op. En even voelde ik iets van trots. Heel even dan, want nieuwe doelen werden gesteld.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Eerste cyclus zit erop …

    Vanochtend mijn achtste injectie subcutaan daratumumab gehad. Volgende week een telefonisch consult met mijn behandelend arts en dan gaan maar eens praten of we het geheel wat kunnen verkorten. Temeer daar mijn bloeduitslagen van afgelopen week er weer keurig uitzagen.