Eenzaamheid is tegenwoordig van ons allen

Lymfklierkanker

Er zijn maar weinig mensen die juichen als de corona-maatregelen worden verlengd. Ik ben een van die weinigen.

Mijn behandelingen lopen gelijk op met de verlenging van de lockdown. Het einde van mijn ziekenhuisbezoeken gaat gepaard met het weer langzaam openen van de wereld. Het is mijn egoïstische kijk op het doorlopen van een pandemie, maar het is voor mij nog de enige gelijkenis met anderen. De wereld ervaart niet mijn bijwerkingen van kanker, maar we ervaren wel samen de bijwerkingen van de pandemie.

Het is vaker voorgekomen dat mensen mij wezen op de gedachte: Wees dankbaar dat je dit traject moet doormaken in de coronatijd en niet erna. Na een paar keer gestruikeld te zijn over deze conclusie, heb ik ‘m omarmd. Want ze hebben gelijk. Mijn leven voelt stilgezet door mijn ziekte, maar dat past in een wereld die ook een pauze heeft genomen. Er is geen fear of missing out, want er is niks om te missen. Geen feestjes of evenementen die ik moet afwijzen omdat ik ziek ben en geen vrienden die op vakantie gaan. En vooral geen onbegrip in het voelen van eenzaamheid. Mijn eenzaamheid als patiënt is niet misplaatst; de helft van alle jongeren ervaart ook eenzaamheid. De oorsprong verschilt, maar de uitkomst is gelijk. Eenzaamheid is tegenwoordig van ons allen.

Op de dagen dat ik mij geen patiënt voel, mag ik mij dus een ‘normale’ jongere voelen die net zoveel last heeft van de covid-tijd als haar leeftijdsgenoten. Dat stukje herkenning is als een zachte pleister op een wond. Het heft het onbegrip over mijn ziekte voor een deel op. Ik ben niet meer op alle aspecten in mijn nieuwe leven alleen, want sommige ervaringen deel ik dus wel met anderen.

Vanaf vandaag heb ik zelfs een voorsprong op de gemiddelde leeftijdsgenoot: Ik heb beiden vaccinaties gekregen en ben nu officieel beschermd tegen het virus. Want het enige verschil wat nog tussen ons lag qua maatregelen, was dat ik tot een risicogroep hoorde. Mijn vrienden zouden Covid-19 als een vervelende griep kunnen verwerken, terwijl het voor mij  ernstiger kan uitpakken. Maar door de vaccinaties staan we vanaf vandaag weer 'gelijk’. En dat kan ik tegenwoordig vieren op het terras. Want het klopt wederom: het einde van mijn bestralingen loopt tegelijk met het versoepelen van de maatregelen. Een gevoel van vreugde in een bizarre tijd.

Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.' 

Reageren? Stuur een mail naar redactie@hematon.nl - wij sturen je reactie door aan Melissa.   

 

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    Jong, ziek en eigenwijs

    Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

  • Lymfklierkanker

    De verwerkingsachtbaan

    Er bestaat geen wachtrij voor chemotherapie. Zodra de diagnose rond is, kun je in principe nog de volgende dag aan het infuus gekoppeld worden. Ik moest echter vijf weken wachten, en een beetje smeken bij mijn oncoloog, om er een goed gesprek over te mogen voeren met een psycholoog.

Ook interessant

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Hoe nu verder

    Gisteren het consult gehad met de hematoloog van het Erasmus mc. We zijn samen met haar, met mijn arts in het Amphia en de huisarts tot de conclusie gekomen dat stoppen met de daratumumab de beste oplossing is.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    In de wacht ...

    Bijna 14 jaar geleden begon ik met een kuur van een half jaar bortezomib. Na 3 gifts ging het licht uit en balanceerde ik weken op het randje van de dood. Na een half jaar in een ziekenhuis, verpleeghuis en revalidatiecentrum kwam ik weer thuis.

  • Leukemie

    Stoppen met de trial was geen optie

    De bloedwaarden waren bij elke controle positief, het HB ging omhoog, de nieren konden het aan en leukocyten en lymfocyten daalden. De arts was tevreden. Maar ikzelf voelde me waardeloos de afgelopen maanden. ‘Je lichaam werkt enorm hard en is even helemaal uit balans’, was zijn verklaring, en zo voelde het ook.