Eenzaamheid is tegenwoordig van ons allen

Lymfklierkanker

Er zijn maar weinig mensen die juichen als de corona-maatregelen worden verlengd. Ik ben een van die weinigen.

Mijn behandelingen lopen gelijk op met de verlenging van de lockdown. Het einde van mijn ziekenhuisbezoeken gaat gepaard met het weer langzaam openen van de wereld. Het is mijn egoïstische kijk op het doorlopen van een pandemie, maar het is voor mij nog de enige gelijkenis met anderen. De wereld ervaart niet mijn bijwerkingen van kanker, maar we ervaren wel samen de bijwerkingen van de pandemie.

Het is vaker voorgekomen dat mensen mij wezen op de gedachte: Wees dankbaar dat je dit traject moet doormaken in de coronatijd en niet erna. Na een paar keer gestruikeld te zijn over deze conclusie, heb ik ‘m omarmd. Want ze hebben gelijk. Mijn leven voelt stilgezet door mijn ziekte, maar dat past in een wereld die ook een pauze heeft genomen. Er is geen fear of missing out, want er is niks om te missen. Geen feestjes of evenementen die ik moet afwijzen omdat ik ziek ben en geen vrienden die op vakantie gaan. En vooral geen onbegrip in het voelen van eenzaamheid. Mijn eenzaamheid als patiënt is niet misplaatst; de helft van alle jongeren ervaart ook eenzaamheid. De oorsprong verschilt, maar de uitkomst is gelijk. Eenzaamheid is tegenwoordig van ons allen.

Op de dagen dat ik mij geen patiënt voel, mag ik mij dus een ‘normale’ jongere voelen die net zoveel last heeft van de covid-tijd als haar leeftijdsgenoten. Dat stukje herkenning is als een zachte pleister op een wond. Het heft het onbegrip over mijn ziekte voor een deel op. Ik ben niet meer op alle aspecten in mijn nieuwe leven alleen, want sommige ervaringen deel ik dus wel met anderen.

Vanaf vandaag heb ik zelfs een voorsprong op de gemiddelde leeftijdsgenoot: Ik heb beiden vaccinaties gekregen en ben nu officieel beschermd tegen het virus. Want het enige verschil wat nog tussen ons lag qua maatregelen, was dat ik tot een risicogroep hoorde. Mijn vrienden zouden Covid-19 als een vervelende griep kunnen verwerken, terwijl het voor mij  ernstiger kan uitpakken. Maar door de vaccinaties staan we vanaf vandaag weer 'gelijk’. En dat kan ik tegenwoordig vieren op het terras. Want het klopt wederom: het einde van mijn bestralingen loopt tegelijk met het versoepelen van de maatregelen. Een gevoel van vreugde in een bizarre tijd.

Melissa is 20 jaar en student op de kunstacademie als zij de diagnose hodgkin krijgt. Corona is vanaf dat moment niet het enige meer wat roet in haar eten gooit. Ze schrijft over het gevecht tussen haar levensenergie en de beperkingen als hodgkinpatiënt. Toch is ze ook met deze diagnose een bezige bij, zegt ze zelf. ‘Tot op zekere hoogte, want ook ik word wel eens in de hoek gezet door kanker.' 

Reageren? Stuur een mail naar redactie@hematon.nl - wij sturen je reactie door aan Melissa.   

 

Weblogs over lymfklierkanker

  • Lymfklierkanker

    Jong, ziek en eigenwijs

    Je valt tussen wal en schip als je kanker krijgt op je twintigste. Alles wat we kennen omtrent de ziekte, is niet van toepassing voor jong-volwassenen. Ik ben zowel te oud om mijn wensen uit te laten komen bij Make-A-Wish, als voor erkenning bij Kika. Ik voel mij echter te jong om aansluiting te voelen met andere kankerpatiënten, van wie de gemiddelde leeftijd nog steeds ligt op zestig plus want het stereotype, kanker is vooral een ziekte voor ‘ouderen’, klopt.

  • Lymfklierkanker

    De verwerkingsachtbaan

    Er bestaat geen wachtrij voor chemotherapie. Zodra de diagnose rond is, kun je in principe nog de volgende dag aan het infuus gekoppeld worden. Ik moest echter vijf weken wachten, en een beetje smeken bij mijn oncoloog, om er een goed gesprek over te mogen voeren met een psycholoog.

Ook interessant

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    Er is altijd meer

    Zo af en toe fietsen we samen. Het liefst zonder plan kijken waar we uitkomen. Ook al is het al lang niet meer gebruikelijk groeten wij vrolijk iedereen die we tegenkomen. 

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    Ik wil heel graag pijn lijden

    Terwijl ze de bank als trampoline gebruikte schreeuwde ze het uit. ‘Papa, ik wil heel graag pijn hebben!’ Het leek een grapje. Ik dacht dat ze solliciteerde naar de kieteldood. Voor ik mijn klauwen in haar zette sloeg de verwarring toe. Wat bedoelde ze hier nu weer mee?

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Iets te vieren ...

    Vandaag op controle geweest bij de oogarts om te kijken of de avastin-injecties en de twee lasersessies met in totaal meer dan 1600 laser-pulsjes voldoende soelaas hadden geboden.