Afgelopen zaterdag had ik toch'’s nachts weer 39,7 °C dus had ik besloten om de volgende dag maar weer naar het Albert Schweitzer ziekenhuis te bellen. De assistente van dienst vond het oké dat ik het Groene Hart Ziekenhuis zou bellen en zij zou er een notitie van maken.
In het kort, zondag aan het eind van de morgen zat ik weer in het Groene Hart Ziekenhuis. Net als vorige keer had ik neutropenie, het compleet afwezig zijn neutrofielen, een bepaald soort witte bloedcellen die het meest belangrijk zijn voor je weerstand. Hiervoor word ik niet helemaal geïsoleerd maar kom wel alleen op een kamer te liggen met extra richtlijnen en ik krijg weer antibiotica en continu fysiologisch zout voor mijn vochtbalans toegediend. Gisteren waren mijn neutrofielen na ongeveer vijf dagen eindelijk weer van de 0,0 af (0,1, dit hoort tussen de 2,0 en 7,5 te liggen). Vandaag waren ze verder gestegen naar 0,2 en daarom mocht ik naar huis.
Om te voorkomen dat dit met de derde kuur weer gaat gebeuren krijg ik waarschijnlijk een preventieve stimulering van bepaalde witte bloedcellen tijdens het toedienen van de chemo. Ik hoop dat ik me daarmee ook wat beter voel want de tweede kuur heb ik me stuk rotter gevoeld wat zich vooral uitte in koorts en moeheid dat me zelfs belette om te eten de dagen vlak naar de chemo.
Inmiddels voel ik me een stuk beter maar voel ik me nog niet helemaal goed. Naar alle waarschijnlijkheid zal de chemo begin volgende week zijn uitgewerkt. Maandag gaan we lekker voor vier nachten in een hotelletje in Gulpen in het zuiden van het land.
Bron: Ronald
Vorige week vrijdag voor de periodieke controle maar weer even afgereisd naar het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk kijk ik altijd van te voren wat de resultaten zijn om mij voor te bereiden op het gesprek en mijn vragen klaar te hebben.
Dat klinkt ernstiger dan het is, hoor. Vandaag is de laatste keer dat we dokter van Zaanen zien als we naar de uitslag van het bloedprikken gaan. De dokter heeft per 1 januari 2026 de pensioengerechtigde leeftijd en mag stoppen met werken. En om dit te vieren hebben we tijdens onze vakantie in Italië alvast een mooie fles limoncello gekocht. Ook omdat de dokter eerder vertelde dat hij al jaren naar Italië gaat en het er prachtig vind.
Vijf jaar geleden verscheen mijn boek Carrièrepatiënt. De reactie die bleef hangen was geen compliment maar een vraag: wat betekent dit eigenlijk? Welke levensles zit hierin?
Ik kon het toen niet beantwoorden. Op de dag van de lancering lag ik met een longontsteking in het ziekenhuis.
Die afstand heb ik nu. Dit is mijn antwoord.
