Begrafenismuziek, daar zei ze zowat. Toen mijn gezondheid anderhalf jaar geleden hard achteruit ging werd ik gedwongen om daar eerder over na te denken dan me lief was. Niet alleen over de muziek, maar over alles wat er geregeld moest worden na mijn overlijden. Ik wilde dat helemaal niet, maar mijn dochter pakte pen en papier en zette me voor het blok: vertel maar hoe je het wilt en we stoppen pas als het af is. Confronterend, maar achteraf ben ik blij dat ze het heeft gedaan. Ik raad het iedereen aan. Het geeft rust, voor mezelf, maar zeker ook ook voor de mensen die achterblijven.
De grote lijnen van hoe ik het wil zijn nu voor alle betrokkenen duidelijk, behalve de muziek. Zo'n beetje driekwart van de Top 2000 komt in aanmerking, bijna alle cd’s van Pink Floyd, een beetje Bach en nog wat muziek waarvan mijn moeder zou zeggen: 'ik vind het wel mooi hoor, maar ze moesten er niet bij zingen.' Veel te veel voor de duur van een doorsnee uitvaartdienst, zelfs als je de nummers weglaat waarvan de teksten te grof zijn voor de gelegenheid. Mocht ik er niet op tijd uitkomen dan krijgt men vooraf de gelegenheid om verzoeknummers in te dienen.
Het laatste half jaar is mijn gezondheid met sprongen vooruitgegaan. De lijst ligt begraven in een la, onder een berg andere papieren, waaronder die van onze vakantie komende zomer. Op dit moment zit ik een een café in Arnhem. Goede sfeer en geweldige muziek. Ik ga zo vragen wat het is.
Bron: Ernst Jan
