We weten niet wat we denken te weten

Leukemie, Stamceltransplantatie

Deze zomer heb ik ingehaald wat ik de vorige zomer niet kon. Op mijn nieuwe fiets was ik te vinden op alle klimmetjes in de omgeving. Trainen om in één ruk de Oude Holleweg bij Nijmegen op te fietsen. Die akelige pukkel van gemiddeld 8,6% over 700 meter had ik alleen nog maar kunnen bedwingen met een tussenstop. Op een regenachtige ochtend reed ik er zomaar op. En even voelde ik iets van trots. Heel even dan, want nieuwe doelen werden gesteld.

Happend naar adem

De Oude Holleweg werd zo mijn trainingsterrein voor nog idiotere heuvels in Zuid-Limburg. Wat ging het toch goed. Nog een keer die bult op, maar dan na 1000 meter klimmen, moest toch makkelijk kunnen? Moedig was het wel toen ik er weer op reed, tot ik geen lucht meer had voor de laatste paar honderd meter en mijn fiets parkeerde bij een bankje. Happend naar adem reed er een grijzige vrouw langs me. ‘Je bent op de verkeerde fiets’ zei ze pinnig. En op haar e-bike stoof ze lachend naar de top.

De Socrates uithangen

Het was goed dat ik geen puf had om de Socrates uit te hangen door irritant op haar te reageren. Ik ervaarde een grotere trots dan de vorige keer. Zij wist niets van de vele klimmetjes die ik die dag al had gedaan. Zij wist niets van mijn absurde behoefte aan pijn. Zij wist niet van mijn ziekenhuisopnamen. Zij wist niet dat ik liever op eigen kracht fiets dan op zo’n aan-Stella, want alleen zo word ik fit genoeg voor de volgende klap. En zij wist al helemaal niet dat ik fiets om die zwarte hond op mijn schouder weg te jagen. Haar denken is vervreemd van de werkelijke ervaring. Waarom zou je daar überhaupt op willen reageren. Mensen die denken dat ze het beter weten kan je maar beter in hun eigen domheid laten geloven.

Compassie

Dit soort gebeurtenissen maak ik nog vaak mee. Laatst nog vond een vriend dat ik ook wel een baan kon zoeken, omdat ik zo goed kon fietsen. Hij heeft geen idee wat voor een moeite het kost om fit te blijven. Telkens wanneer ik zoiets hoor bespeur ik een wil om over mijn klachten te praten. Gelukkig blijft die nood niet lang hangen, want ik merk dat ik er niet gelukkiger van word wanneer ik poog mezelf uit te leggen. De alleenigheid die ik voel met ziekte vraagt om compassie van anderen. Een behoefte die niet voortdurend ingelost kan worden.

Leren van elkaar

Mensen weten niet wat ze denken te weten en dat geldt net zo goed voor mij. Misschien had de dame op haar e-bike wel problemen met haar knie en was dit haar manier om mobiel te zijn en van het leven te genieten. We dragen liever onze mening uit dan te leren van elkaar. Hadden we maar op het gemak een praatje gemaakt daar bij het bankje halverwege de Oude Holleweg, want met wat aandacht voor elkaar wordt het leven zoveel gemakkelijker.

Lees meer van Martijn

Weblogs over leukemie

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    Eenzaamheid verdragen of verhelpen?

    Al zolang ik mij herinner voel ik een voorkeur om alleen te zijn. Mijn vriendschappen waren vluchtig en ik trok mij regelmatig uit het gezinsleven terug.

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    Hoe overleef ik kerst?

    Wie december wil overleven grijpt al gauw naar de fles. Het scheelt dat ook dit jaar veel borrels niet doorgaan. Hoe dan ook blijven er nog vier dagen over waar je gedoemd bent tot je familie.

  • Leukemie, Stamceltransplantatie

    Wanneer ziekte routine wordt

    Het was zo makkelijk om te zijn wie ik was. Thuis in muziek en film, een ietwat eigenwijze bedrijfskundige en een theaterdirecteur, meer niet.

Ook interessant

  • Waldenström

    Pretstofjes

    Maandag 25 juli zit ik weer bij mijn hematoloog. De week er voor heb ik eigenlijk tegen mijn verwachting in de Nijmeegse (3) 4-daagse uitgelopen. Bij geen enkele lange afstand heb ik ooit zoveel getwijfeld om uit te lopen als bij deze 4-daagse. Maar ik werd door mijzelf aangenaam verrast. Het ging buitengewoon goed en ik heb de 4-daagse dan ook zonder problemen uitgelopen.

  • Multipel myeloom, Stamceltransplantatie

    Even een update ...

    Het is al weer enige tijd geleden dat ik mijn laatste bericht heb gepost dus tijd voor een update.

  • Waldenström

    Te hoog

    De laatste zin in mijn vorige post: “De hoop dat het wat langer goed zou gaan”  is helaas niet uitgekomen. Op zich niet zo vreemd aangezien je bij ziekten als kanker vaker goede en slechte dagen/periodes hebt. Maar ik had gehoopt dat de astma een belangrijke oorzaak zou zijn van mijn zeer matige conditie en dat door het gebruik van de medicijnen het beter zou gaan. Dat blijkt echter een illusie.